The Great Ocean Road en Grampians

Hallo allemaal!

Hoog tijd om nog eens iets op de blog te zetten!

De reden dat het weer even geduurd heeft is dat we de voorbije maand niet veel boeiends hebben meegemaakt. We hebben namelijk constant gewerkt. Normaal gingen we 1 maart stoppen met werken, maar we hebben nog een week op onze tanden gebeten omdat we toch een bepaald bedrag op onze rekening wilden zien staan :-). 

Vrijdag 8 maart was dan onze laatste werkdag. We hadden er zo lang naar uit gekeken en niets is beter dan het moment dat je je autosleutels neemt om te vertrekken. Het enige probleem was...dat de sleutels nergens te vinden waren. We hebben minstens een uur gezocht in de shed. Zelfs ingepakte dozen fruit hebben we terug open gedaan om te zien dat de sleutels daar niet in gevallen waren. Uiteindelijk hebben we wegenhulp gebeld en na lang wachten aan de telefoon, werd ons gezegd dat ze binnen het uur zouden arriveren. 10 minuten later zag onze collega dat de sleutels in de koffer van de auto lagen. Uiteraard hadden we daar al gekeken, maar ze zaten geblokkeerd tussen de koffer zelf en de kofferdeur. Enkel een stukje van de sleutel was nog te zien aan de binnenkant. We waren wel blij dat we ze gevonden hadden en ze niet nog ergens in een vergeten hoekje in de shed lagen. Na een halfuurtje was wegenhulp gearriveerd en een 10min later konden we eindelijk in onze auto stappen om naar de camping te rijden. 

Ondertussen was het 19u30 en hadden we met de meisjes van het werk om 19u afgesproken om nog ene te gaan drinken voor onze laatste dag. Met uiteindelijk anderhalf uur vertraging hebben we toch nog een leuke avond gehad en hebben we met spijt in ons hart afscheid genomen van iedereen.

De dag nadien, op zaterdag 9 maart, hebben we onze auto 's morgens afgezet aan de garage voor een check-up. Kwestie van zeker te zijn dat alles in orde is en ook voor onze buy-back garantie van de autodealer is dit noodzakelijk. Buiten een lekje hier en een lekje daar was alles relatief in orde :-). De garagist zei dat het typische Ford-mankementjes waren maar dat als we het in het oog houden, we er geen problemen mee zullen hebben. Enkel de twee achterbanden zijn aan vernieuwing toe binnen een paar 1000 kilometer. Maar we waren sowieso al van plan om nieuwe banden te laten steken voor we de outback gaan trotseren!

Die zaterdag hebben we ook nog wat laatste inkopen gedaan, zien dat we een voorraad noodles mee hebben bijvoorbeeld. Zeer belangrijk noodgeval-eten! Vooral als je weet dat je wat vaker op gratis campings in the middle of nowhere gaat overnachten en er niet bepaald supermarkten in de buurt zijn. Ook hebben we ons internet aangeschaft voor de ipad. Dit kostte wel wat geld, maar nooit eens iets kunnen opzoeken over campings of voor vliegtuigtickets is echt niet handig. Zeker niet als je weet dat de gratis/betalende wifi hier ofwel nergens te vinden is ofwel echt barslecht is en je daar ook niet op kan vertrouwen. Dus hopelijk wat meer verslagen op de blog en foto's de komende maanden! Ook skypen zal iets regelmatiger kunnen nu.

Zondagmorgen was het toch vreemd om te vertrekken uit het caravan park waar we 2 maanden verbleven hebben. We hadden een goed contact met de eigenaars (we waren eigenlijk een beetje de favorietjes ;-)) en het was gewoon over het algemeen een heel toffe camping. Maar niks aan te doen en uiteindelijk hadden we het wel gezien in Shepparton en waren we blij dat we er weg gingen.

Vanuit Shepparton zijn we dan nog even naar Melbourne gereden. We moesten er toch zo goed als passeren om naar de Great Ocean Road te gaan, dus waarom niet nog eens even stoppen :-). Sinds ons verblijf in Melbourne wisten we waar we onze auto het best goedkoop en veilig konden parkeren, welke gratis tram we moeten nemen en weten we over het algemeen ook onze weg in het centrum. Dus dan is even stoppen geen probleem natuurlijk.

Na onze korte citytrip zijn we naar Geelong gereden, het beginstadje van de Great Ocean Road. Hier hadden we via wikicamps (een app die zowat alle campings, zowel betalend als gratis, in Australië weergeeft) een showground gevonden om ons tentje op te zetten. Showgrounds zijn plaatsen waar een aantal keer per jaar een soort evenement gehouden wordt, bijvoorbeeld greyhoundraces. Buiten de evenementen is het mogelijk om er goedkoop te kamperen. Toiletten en (vaak) douches zijn voorzien. Hier hebben we dus een nachtje verbleven en de volgende ochtend konden we er eindelijk aan beginnen! We hadden hoge verwachtingen van de Great Ocean Road en na twee maanden werken hadden we echt nood aan terug een beetje reizen, waar we uiteindelijk toch voor zijn gekomen!

Vanuit Geelong zijn we naar Torquay gereden, dit is dé surfstad van Australië. Vele leuke winkeltjes dus waar we uiteraard moeilijk aan konden weerstaan. Ook Bells Beach hebben we bezocht, hier wordt elk jaar de belangrijkste surfwedstrijd van Australië gehouden.

Na Torquay zijn we richting Lorne gereden. Onderweg wel een aantal keer gestopt om kleine wandelingen te doen en van de uitzichten te genieten. Aangekomen in Lorne hebben we ons gewaagd aan een gratis bush-camping. Het viel goed mee en het had wel iets speciaal, zo in het midden van een nationaal park. Gelukkig waren we er wel niet alleen, vele anderen hadden hetzelfde gedacht! Ondertussen zetten we de nieuwe tent op in 10 minuten, dat is toch al 50 minuten minder dan de eerste keer ;-). Altijd handig als je vaak maar voor één nachtje blijft!

Lorne staat ook bekend om zijn watervallen (Erskine Falls voor degene die een googleke wil doen ;-)) en mooie uitzichten over de Great Ocean Road. Het stuk tussen Lorne en Apollo Bay is het mooiste van de hele weg. Hier kronkelt de Great Ocean Road echt langs de kustlijn en is het soms moeilijk om je ogen op de weg te houden. Gelukkig hebben ze vrij veel stopplaatsen voorzien om van de uitzichten te genieten. Echt indrukwekkend, al zal het mooie weer en de staalblauwe hemel er ook wel iets mee te maken hebben! :-)

De volgende stop was Kennett River. Op zich rien de knots te zien, maar toch een beetje bekend om zijn harige inwoners. De dirt road achter het plaatselijke caravan park, bracht ons tussen de eucalyptusbomen en koala's! Nu echt in het wild, de koala's die we gezien hebben op Phillip Island was toch nog een beetje vals gespeeld. We hebben er zeker een 20-tal gezien en waren best wel wat onder de indruk. 's Avonds hebben we ons tentje gezet in het Bimbipark, een caravan park midden in het Cape Otway National Park. Daar waren er nog meer koala's, in de boom naast ons tentje zaten er zeker 4. Bijzondere ervaring toch wel, als je tijdens het ontbijt koala's ziet klimmen in de bomen rondom jou.

By the way, er zitten hier twee kangoeroes voor onze neus op deze moment, mama kangoeroe met haar kleintje. Wilden we toch ff meedelen ;-).

Op dag 3 hebben we het zogenaamde hoogtepunt gedaan van de Great Ocean Road, The Twelve Apostles. Dit zijn een aantal rotsformaties in de zee die door erosie zijn afgescheurd van de kustlijn. Zeer indrukwekkend, maar toch wat te toeristisch. Veel mensen die de perfecte foto willen en daarbij niks rekening houden met andere mensen. We zijn dan ook vrij snel weer vertrokken. Een paar kilometer verder was er een andere lookout, de Loch Ard Gorge. Minder toeristisch en eigenlijk zelfs mooier dan The Twelve Apostles. Hier hebben we wel even rond gewandeld, al liet het weer ons een beetje in de steek in de late namiddag.

Na nog een aantal uitzichten, in de regen wat ook wel zijn charmes heeft, zijn we naar Warrnambool gereden, het einde van de Great Ocean Road. Hier hadden we op wikicamps een showground gevonden, maar bij aankomst bleek dat er die dag net iets te doen was. Daar ging onze slaapplek en moesten we op zoek naar een andere. Gelukkig zijn er wel een aantal caravan parks in Warrnambool, het probleem was dat het al vrij laat was (19u) en zowat alle recepties al gesloten waren. Uiteindelijk reden we naar het allerlaatste caravan park en als deze ook gesloten was, werd het een nachtje in de auto doorbrengen. Gelukkig waren ze open en hadden ze nog een plaatsje voor ons! 

De volgende dag zijn we naar Port Fairy gereden, een vissersdorpje iets voorbij Warrnambool. Een rustig en schilderachtig dorpje waar we wat rondgewandeld hebben. 

Na ons bezoek aan Port Fairy, zijn we richting Grampians gereden. Een Nationaal Park op 2 uurtjes rijden van Port Fairy. We hadden ondertussen al gebeld naar een caravan park daar om er zeker van te zijn dat we niet hetzelfde voor hadden als de avond ervoor. Zeker in zo'n park waar je best niet 's avonds rondrijdt omdat dan de kans dat je een kangoeroe of ander dier tegenkomt op de weg heel groot is en ongevallen vaak voorkomen. Plaats genoeg in het caravan park, dus we konden met een gerust hart vertrekken :-). Aangekomen stelden we vast da de eigenares uit Nederland komt. Na een working holiday (zoals wij nu doen) is ze naar Australië verhuisd voor een man. Leuk om nog eens Nederlands te praten en eigenlijk ook best gek want nu moesten we weer oppassen wat we zeiden. Je wordt het zo gewoon dat de mensen je niet verstaan dat je er soms maar wat uitkletst en niemand die er iets van merkt. Het leuke vooral was dat we korting kregen omdat we Nederlands praten. We wilden een unpowered site van 25 dollar per nacht en ze heeft ons een powered site (normaal 30 dollar per nacht) gegeven voor 22,5 dollar. Goeie deal vonden wij! :-) Ook leuk dat we elektriciteit hadden zodat we het fototoestel en de gsm makkelijk konden opladen in de tent.

We hadden voor 2 nachten geboekt en wilden verschillende wandelingen doen. Uiteindelijk is dat er de eerste twee dagen niet van gekomen. De eerste dag hadden we wat nood aan een rustdag na 2 maanden werken en de laatste week steeds te moeten opstaan om 8u omdat het vertrekuur op alle campings 10u is. Dag twee heeft het heel de dag geregend en toen we toch wilden vertrekken om te gaan wandelen, zeiden een paar mede-kampeerders dat iedereen terug kwam van de wandelingen omdat het te glad was en het gewoon te hard aan het regenen was om er van te kunnen genieten. Weer een dag op de camping dus, bij de open haard met een tas koffie want het was (en is) ook maar fris buiten (20°C is fris als je 2 maanden minimum 35°C hebt gehad :-)). We waren niet alleen rond de open haard, ook Belgen die we op de Great Ocean Road ook al een aantal keer waren tegengekomen zitten op deze camping. Leuk om wat verhalen en tips uit te wisselen.

De derde dag zijn we toch wat kunnen gaan wandelen al was het weer verre van ideaal. Redelijk fris en grijze wolken boven een mooi uitzicht is toch een beetje een domper. Ondertussen hadden we al twee nachten bijgeboekt, aangezien we het hier best leuk vinden op de camping en we het allemaal wat op ons gemak doen. Tijd genoeg he ;-). Met nog maar 20 dollar te moeten betalen voor de laatste nacht, was dat achteraf gezien geen slecht idee! 

Vandaag is het hier onze laatste dag en zo meteen vertrekken we voor de laatste wandeling hier. Nog steeds grijze wolken boven ons hoofd maar ze voorspellen geen regen...

Morgen (dinsdag 19 maart) vertrekken we dan richting Kangeroo Island. Hiervoor moeten we de ferry nemen en de auto kan mee! De ferry hebben we nog niet geboekt en moeten dat dus morgen doen bij het Visitor Information Centre in Cape Jervis, het dorpje waar de ferry vertrekt. Waarschijnlijk overnachten we dan nog op een camping in Cape Jervis en afhankelijk van de plaats op de ferry vertrekken we dan richting Kangaroo Island!

Voila, jullie hebben weer een idee waar we zitten! Ook de foto's van The Great Ocean Road staan al op de picasa-website (picasaweb.google.com/annelies.aertgeerts). Ook in het album Shepparton zijn er nog wat foto's bijgevoegd. Voor alle duidelijkheid: vaak zijn de foto's beter up to date dan de blog. Dus het kan dat er wel nieuwe foto's op picasa staan maar geen nieuw verhaal op de blog. Dit omdat het leuker is om een langer verhaal op de blog te zetten dan een klein tekstje van een aantal dagen. Maar de foto's uploaden duurt lang, daarmee dat we dat beter in stukjes doen! 

Dikke kus en knuffel.

Annelies en Liesbeth

Vervolg Shepparton en weetjes

Dag iedereen,

Niet verschieten, we zijn er al terug! We hebben ontdekt dat de McDonalds hier gratis wifi heeft. Zo kom je nog eens iets te weten na 4 weken in dat boerengat hier :-). 

Op het einde van ons vorig bericht waren we aan het wachten op nieuws of we nog wat konden blijven werken of niet. David heeft ons die donderdag gebeld om 11u45 om te zeggen dat hij ons om 12u30 verwachtte. Heel tof allemaal, maar ook goed op tijd. We waren nog in de supermarkt... Maar we waren op tijd en kregen te horen dat we nog een tijdje mochten blijven. Hij heeft er niet echt een termijn opgeplakt, maar we gaan er van uit dat het toch voor een aantal weken is. 

Nu hebben we al een aantal keer de vraag gehoord: "Jullie zijn precies de hele tijd aan het werken, wanneer gaan jullie reizen?". Awel he... In Young hebben we gewerkt omdat onze auto wat meer geld gekost heeft dan we oorspronkelijk voor ogen hadden. Dit omdat we bij een autodealer gekocht hebben en niet privé van een andere backpacker. Kwestie van een degelijke, veilige en deftig onderhouden auto te hebben.  En hier in Shepparton zijn we beginnen werken om het reizen tijdens het hoogseizoen (december-januari) te vermijden. Nu krijgen we de kans om langer dan gepland te werken en die moeten we grijpen. Jobs in packing sheds liggen niet voor het grijpen en worden goed betaald. Dus beter nu even tanden bijten dan snel terug een nieuwe job te moeten vinden.

Het plan is om tot en met 1 maart te werken (als we zo lang mogen blijven tenminste), dus nog een drie weken. Op die manier hebben we genoeg centjes verdiend om een lange tijd door te reizen en liefst zeker heel de outback door te komen tot we in het noorden zijn. Maar op ons gemak uiteraard :-). 

Dus de volgende 3 weken gaan er niet echt spannende dingen gebeuren. Om jullie wat een idee te geven: we werken van maandag tot vrijdag van 7u tot 17u (ongeveer). Onze camping ligt op een 20 minuten rijden van de shed. Dus we staan elke dag om 6u op. Dat pikt wel, maar we zijn zowat de laatsten die opstaan van de backpackers hier. Zij plukken allemaal en het is best om dan zo vroeg mogelijk te beginnen. Dus iedereen vertrekt hier om 6u, als wij opstaan dus.

Nu kunnen we ons voorstellen dat jullie zich afvragen hoe het hier is... En dan bedoelen we de simpele dingen, het gewone leven hier. Daarom een paar weetjes!

De zon komt hier op in het oosten, gaat via het noorden naar het westen waar ze ondergaat. De zuidkant is hier dus de koelere kant. Alle aardrijkskundige bollen onder ons zullen nu wel een 'duh'moment hebben,maar wij waren toch efkes in de war. Om 6u15 's morgens is het licht buiten, om 21u15 volledig donker. Het wordt hier heel snel donker. Vooral in Young viel dit hard op (geen idee waarom juist daar). Op een halfuur tijd gaat het van klaarlicht naar pikkedonker.

Alle 7 staten van Australië hebben een andere nummerplaat op de auto. Allemaal een ander kleurtje en ze hebben ook vaak een onderschrift op de plaat. Zoals: New South Wales - The First State, Victoria - The Place To Be (ook 'On The Move' en 'Garden State' komen voor), South Australia - The Festival State, Queensland - Sunshine State, Northern Territory - Outback Australia, West Australia - die zijn saai en hebben er geen, Tasmanië - The Natural State (of Explore The Possibilities).

Ook heel veel gepersonaliseerde nummerplaten komen voor. Zelfs de kleur en uitzicht van de nummerplaat kan gekozen worden. De nummerplaat volgt de auto, niet de eigenaar zoals bij ons in België.

Melbourne en Sydney, de twee bekendste steden, zijn best wel verschillend. En zo goed als iedereen is helemaal voor de ene stad en tegen de andere. Wij zijn grote fan van Melbourne en minder van Sydney, maar omgekeerd komt evenveel voor. Blijkbaar werd men het vroeger niet eens welke van de twee de hoofdstad zou worden en is er maar voor Canberra gekozen, deze stad ligt tussen Melbourne en Sydney.

Elk stadje heeft zijn eigen radiozender en deze is ook bijna het enige die deftig werkt. De reclame op deze zenders is dan ook volledig gericht op de plaatselijke winkels. Tussen de steden in is er vooral ruis op de radio en dan is een cd'ke handig (we hebben er dan ook een aantal gekocht :-)).

De winkels zijn hier laat open. Sommige supermarkten elke dag tot 22u. Op zondag is er hier ook meer open dan op zaterdag. De Aldi ziet er hier krak hetzelfde uit als in België.

Ook wat tegenstellingen qua prijs in de supermarkt. Kip is hier duur. Twee kippenfilets kosten hier al gauw 10 dollar. Lam daarentegen is goedkoop, zowat het goedkoopste stuk vlees in de koeltoog. 

Cola en kaas zijn ook heel duur. Charcuterie kennen ze hier niet zoals bij ons. Juist wat salami en hesp is er te vinden, meer niet. Tonijn wordt hier heel veel gegeten. Kleine blikjes met verschillende smaken vind je hier overal.

Australië is op zich een duur land, maar ze verdienden hier wel veel meer dan bij ons. Een sociaal werker hier verdiend dubbel zoveel als een sociaal werker in België. De lonen worden hier wekelijks of om de twee weken uitbetaald.

Dan de beestjes! Vele beestjes uiteraard, maar niet allemaal even tof. Grote insecten vallen vooral op. Vliegen van 5cm lang, mieren van 1,5cm en gisteren een harige spin van 5cm (wat op zich nog niet zo groot is hier). Ook kevers ter grote van een meikever komen best wel vaak voor als je in de bomen zit tijdens het kersen plukken. Goudkleurige en heel blinkende kevers van een cm of 3 zaten geregeld in onze bak of op onze t-shirt.

En uiteraard, de papegaaien. Het zit hier vol. Op onze camping alleen al zitten er zeker een stuk of 25. Rond 6u 's morgens zetten die hun keel open en rond 20u30 's avonds komen ze allemaal in groep terug naar hun favoriete boom. Het zal raar zijn om terug saaie merels en mussen in de tuin te zien als we terug in België zijn!

Qua verkeer is het hier vrij vergelijkbaar met België. Uiteraard rijden ze hier links en is er minder volk op de baan, maar de Australiërs zijn vriendelijke chauffeurs.

Sommige regels zijn wel anders. Je mag hier langs links voorbijsteken (je rijdt hier links en normaal steek je rechts voorbij). Liefst niet natuurlijk, maar het is niet verboden. Op een rond punt moet je pinken vòòr je het rondpunt op komt. Dus moet je naar rechts (als je links uiteraard het rond punt op rijdt) dan moet je dat aangeven voor je er op komt. Wil je rechtdoor, moet je niets doen.

De normale manier om hier 'hallo' te zeggen, bijvoorbeeld een kassierster in de supermarkt, is 'Hi, how are you?'. Uw eerste reactie als ingetogen Belg is dan: dat zijn uw zaken niet. :-) En het is wel de bedoeling dat je er op antwoordt met 'good, and you?' Of 'good, yourself?'. Na drie maanden zijn we het nog niet gewoon. 

Er zijn hier heel veel sterren aan de hemel. Uiteraard evenveel als in België, maar hier zie je ze tenminste, omdat er geen lichtvervuiling is en er ook veel minder wolken zijn. Soms zie je zelfs een witte waas van sterren, wat melkweg-achtig. De grote en kleine beer hebben hier veel kindjes!

Het zit hier vol met Fransen. Duitsers zijn er ook genoeg, maar de Fransen zijn echt een plaag. Redelijk letterlijk te nemen, want ze hebben hier absoluut geen goede reputatie. Als je tegen een Australiër 'French' zegt, dan trekt hij al een vies gezicht. Stelen, onbeleefd, vuil en dronken, zo zijn ze allemaal volgens de Australiërs. We moeten toegeven dat het vaak wel zo is...

En als laatste, waar iedereen waarschijnlijk zit op te wachten: Hoe loopt het water hier weg in de gootsteen? Ik ben het net ff gaan checken in de badkamer en het is tegenwijzersin. Geen flauw idee hoe het in België loopt, dus gelieve dat ff te gaan checken en het ons te laten weten! Ik dank u :-). 

Voila, dat weten jullie ook weeral. Moesten er nog vragen zijn, shoot ;-).

Tot de volgende!

Annelies en Liesbeth

Phillip Island en Shepparton

Hallo allemaal,

We hebben nog eens een uurtje internet ter beschikking, dus hoog tijd om jullie weer wat nieuws te geven!

Zoals we zeiden in het vorig verslag zijn we na Melbourne, op 3 januari, naar Phillip Island vertrokken om koala's, zeehonden en pinguïns in het wild te kunnen zien. Onderweg zijn we nog even gestopt bij WEP in Melbourne. WEP is de vroegere werkgever van Liesbeth en zij bieden uitwisselingsprogramma's en dergelijke voor studenten aan. Ook wij zijn initieel via WEP vertrokken, zij hebben onze vlucht en eerste week verblijf geregeld. WEP, een Belgisch bedrijf, heeft dus ook een kantoor in Melbourne en aangezien we toch in de buurt waren en Liesbeth vaak heeft samengewerkt met dit kantoor, hebben we besloten eens een kijkje te gaan nemen. Hoewel ze enkel 2 mensen van WEP Melbourne echt ontmoet had, herkenden ze Liesbeth nog. We hebben dan ook een koffietje aangeboden gekregen (Nespresso, er sprong er dan ook eentje een gat in de lucht na 2 maanden oploskoffie ;-)) en wat bijgekletst. Er werd ons verteld dat Nikki, de persoon waar Liesbeth het meeste contact mee had via e-mail en telefoon, er niet meer werkte en nu een bed & breakfast heeft in...Shepparton. En laat dat nu net het stadje zijn waar we naartoe gingen om werk te zoeken. Hierover straks meer :-).

Phillip Island dus, een eilandje niet ver van het vaste land ten zuiden van Melbourne. Het eiland is niet zo groot en eens we de brug over waren, duurde het niet lang voor we ons caravan park gevonden hadden. Het was het enige caravan park dat nog plaats had (hoogseizoen) maar het viel best mee. Ons tentje stond vlak aan een grote vijver wat wel zijn charmes...maar ook veel vliegen had. Maar goed, we waren daar niet om op de camping te zitten uiteraard. De dag na aankomst zijn we het eiland wat gaan verkennen. Mooie stranden en natuur was het resultaat. Wel heel warm, zowat de warmste dag die we al gehad hebben, 45 graden met een hele warme wind. Niet echt aangenaam, maar we hebben 's avonds onze gedachten kunnen verzetten door naar de pinguïns te gaan kijken. Deze Dwergpinguïns, die enkel in Australië in het wild leven, komen hier elke avond uit de zee en waggelen over het strand naar hun nest in de duinen. Pure natuur, maar om de pinguïns te beschermen is er, begrijpelijk ook, wat ingegrepen om de toeristen in toom te houden en ervoor te zorgen dat de pinguïns zeker elke avond terugkomen. Ze hebben er dan ook een soort park van gemaakt. Best leerrijk met veel informatie en een tribune waar je de pinguïns goed kan zien zonder ze te storen of af te schrikken. Het enige nadeel was de prijs. 22 dollar om een stukje natuur te zien vonden we wel veel, maar we zijn blij dat we het gedaan hebben. Zelfs Liesbeth was wat ontroerd toen de mini pinguïns zo snel mogelijk over het strand waggelden om hun nestje te vinden. Via verhoogde houten bruggetjes, kon je ze ook nog een stuk op het vaste land volgen van redelijk dichtbij. Zeker de moeite waard!

De dag nadien was het tijd om koala's te spotten. Ze leven in het wild op dit eiland, maar alweer om ze te beschermen is er ook hier een soort park van gemaakt. Opnieuw veel leerrijke informatie en de houten, hoge wandelpaden brachten ons redelijk dicht bij de koala's. De dieren zitten niet opgesloten en gaan en slapen waar ze willen, maar ze worden goed in het oog gehouden. Dat maakt dat je natuurlijk wat geluk moet hebben om er eentje van heel dichtbij te kunnen zien, maar het was ons gegund. Mooie dieren en even knuffelbaar als op foto's. 

Later op de dag zijn we dan naar de Nobbies gegaan, de plaats op het eiland waar er zeehonden in het wild leven. Het was echter zo dat je ze vanaf de kust niet kon zien en een boottripje, zonder garantie dat je er wel degelijk ziet, kostte al gauw 80 dollar. Dus dat hebben we aan ons voorbij laten gaan.

Al bij al zijn we blij dat we Phillip Island gedaan hebben en best onder de indruk van de natuur. Als Belg heb je dan natuurlijk niet veel nodig om onder de indruk te zijn, maar toch.

Na drie dagen 'den toerist uithangen' was het tijd om het hoogseizoen aan ons voorbij te laten gaan en wat centjes te verdienen ondertussen. Op 6 januari zijn we vanuit Phillip Island dan ook naar Shepparton gereden, een stadje op 2 uur rijden ten noorden van Melbourne. Hier zijn er verschillende fruitboeren die normaal gezien rond deze tijd hun peren, appelen en steenvruchten geplukt willen zien. Uiteraard weten we dat niet zomaar vanbuiten, in Sydney hebben we een boekje gekregen waar in staat wanneer en waar er in heel Australië fruit kan geplukt worden. 

Bij aankomst in Shepparton hebben we, uiteraard, ons tentje in een caravan park gezet. Geen slecht idee, want de douches hier zijn de properste en beste die we al gehad hebben sinds we in Australië zijn. Ook de keuken is extreem proper en we kregen een schaduwrijk plekje voor onze tent.

Na aankomst zijn we meteen naar het Harvest Labour Office gegaan, een soort interimkantoor speciaal voor fruitplukkers. Een beetje zoals we ook in Young hadden. Hier hebben we ons geregistreerd en moesten we elke ochtend terugkomen om onze naam op te geven. Kwestie dat ze weten wie er effectief nog beschikbaar is en wie vertrokken is. Ze vertelden ons wel dat het fruit waarschijnlijk pas een week later rijp genoeg zou zijn om te plukken, dus we nog even moesten wachten op werk. De volgende dagen hebben we dan Shepparton wat verkend. Een klein stadje, wel groter dan Young, met toch wel veel backpackers aanwezig.

3 dagen na aankomst hebben we een job te pakken gekregen. Tijdens het kuieren langs en in de winkels op woensdag 9 januari, zijn we beginnen praten met de eigenaar van een winkel. Hij vroeg van welk land we kwamen en wat we in Shepparton deden. Toen we zeiden dat we werk zochten, zei hij dat hij een vriend had die een boomgaard heeft en nog een andere vriend die een grote packingshed heeft (om fruit in te pakken). Hij zei dat hij ze gerust eens wou opbellen om te vragen of ze werk hadden. Daar zeiden we natuurlijk niet nee tegen en gelukkig maar. De ene vriend met de boomgaard had geen werk omdat het fruit nog niet rijp genoeg was om te plukken, de andere vriend met de shed daarentegen wel. Hij zei dat hij vanaf maandag (14 januari) wel twee extra mensen kon gebruiken. We moesten ervoor wel nog eens langskomen. Wij natuurlijk direct in onze auto gesprongen en naar de shed gereden. Een kleine 20 minuten rijden en we kwamen aan een gigantische shed. De eigenaar David was best sympathiek en zei dat hij vanaf maandag werk had, maar wel maar voor 10 dagen. Ideaal!

Tussen die woensdag en maandag hadden we dan nog wat tijd om te relaxen. Liesbeth heeft haar vroegere collega Nikki, met de bed en breakfast in Shepparton, opgebeld om eens af te spreken. Ze heeft ons meteen uitgenodigd op haar domein en mochten een nacht blijven slapen. Het is wel zo dat Nikki en haar man veganisten zijn en ook de bed en breakfast (bed&broccoli genaamd) ook voor veganisten is. We waren best wel benieuwd en keken er naar uit om te ervaren hoe veganisten leven. Haar domein was in the middle of nowhere, gigantisch groot en vol leven. 2 honden, 3 koeien, 27 kippen, 5 hanen, 2 volwassen pauwen, 4 jonge pauwen en een papegaai, dat was zowat de populatie. Resultaat: Annelies in haar nopjes en Liesbeth...eerder afwachtend :-).

Nikki en haar man waren (en zijn uiteraard) heel fijne mensen en hebben ons serieus in de watten gelegd. Uiteindelijk zijn we tot zondag mogen blijven. We kregen een tweepersoonskamer, een eigen badkamer en heerlijke (veganistische) maaltijden. Zoals 99% van alle vleeseters dachten wij dat veganisten enkel sla eten. Niet dus. We kregen niets minder dan lasagne, stoof'vlees' met puree, pizza en heerlijke desserts voorgeschoteld. Echt wel lekker allemaal. Hoewel we wat vals gespeeld hebben, want tijdens de middag zijn we steeds in de stad gaan eten met twee en dan niet bepaald veganistisch :-). We zijn zondag terug naar ons caravan park vertrokken na 3 heel leuke dagen, een ervaring rijker en Liesbeth die weer wat meer een dierenvriend is.

Maandag 14 januari was het gedaan met het schoon leven en werden we om 7u30 in de shed van David verwacht. Onze eerste indruk was: groot, nee heel groot en...veel chinezen. Blijkbaar werkt David vaak samen met contracters. Contracters brengen werknemers aan, bieden ze ook onderdak en verdienen daar een procentje op. Blijkbaar zoeken veel aziatische meisjes via een contracter werk. Zeker een 15-tal, die dan ook worden gebracht en opgehaald door de contracter. Een beetje louche allemaal vonden wij, maar bon. Uiteindelijk waren het stuk voor stuk hele leuke meisjes en de permanente werknemers waren ook meer dan ok.

Onze eerste dag was direct een succes. Om 12u 's nachts zijn we terug naar de camping gereden. Best vermoeiend, maar we hadden al een goed zakcentje verdiend. De dagen daarna zijn we ook om de dag tot 's avonds laat gebleven. We hebben peren, appels, nectarines, pruimen en perziken ingepakt. Bandwerk, dus vrij eentonig, maar toch al iets afwisselender dan bij de kersen en de sfeer was ook veel relaxter. We kregen ook steeds avondeten als we tot laat werkten. We zijn wel op ons caravan park gebleven waar we al van in het begin zaten. David had ook wat kamers in de aanbieding, maar de properheid liet daar weer serieus te wensen over.

Nu zijn we woensdag 30 januari en hebben we gewerkt tot vrijdag 26 januari. De peren die we elke avond moesten inpakken en dus de reden waren waarom hij extra mensen nodig had en het zo'n lange dagen waren, zijn allemaal ingepakt. Nu moet hij even zien hoe het deze week verloopt. Zijn apparatuur is allemaal splinternieuw en omdat hij sommige soorten fruit nog niet heeft ingepakt, weet hij ook nog niet hoeveel mensen hij zal nodig hebben. De afspraak is dat hij ons morgen (donderdag) opbelt (of wij bellen hem) en dan zal hij weten te zeggen of hij ons nog kan gebruiken. We hopen er toch wel op, hoewel we het nu wel gezien hebben in Shepparton, maar het is een unieke kans om nog wat extra centjes te verdienen om nog langer door te kunnen reizen hierna zonder opnieuw werk te moeten zoeken. Dus nog een week of 2-3 extra zou mooi zijn.

Is dat niet het geval, dan reizen we verder. The Great Ocean Road, Grampians National Park, Kangooroo Island en Adelaide zijn het volgende op ons lijstje.

Dus nog tot donderdag afwachten!

Hopelijk zijn jullie nog niet helemaal ingesneeuwd. Best gek om foto's te zien op nieuwssites van dichtgesneeuwde wegen thuis, terwijl wij hier oplossingen moeten zoeken om de hitte uit onze auto te houden. We proberen wat zon op te sturen, maar het is ver he...:-).

Vele groetjes en tot de volgende update!

Annelies en Liesbeth

Young en Melbourne

Dag iedereen,

Eerst en vooral willen we jullie het allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Dat 2013 een aaneenschakeling mag worden van warme, leuke en liefdevolle momenten. Persoonlijk kijken wij heel erg uit naar wat ons avontuur ons nog zal brengen en vooral naar de geboorte van een neefje of een nichtje! 2013 is ook het jaar waarin wij terugkeren maar daar denken we nu bijlange nog niet aan ;-).

We hebben weer wat avonturen meegemaakt sinds onze vorige update. Kort nadat we ons laatste bericht online hadden gezet, kregen we een job aangeboden via het interimkantoor. Naast het plukken van kersen mochten we ze hier ook inpakken. Een zeer interessant voorstel waar we niet lang moesten over nadenken! We werden tijdens het inpakken namelijk per uur betaald en ook was het zeer gunstig voor Annelies haar hooikoorts. Al snel ondervonden we dat het inpakken aan de band veel vermoeiender was dan het plukken... Licht voorover gebogen staan en met het hoofd omlaag, 8u aan een stuk was zeer belastend voor rug en nek maar we hebben het overleefd :-). Ook de camping op de boerderij was een verbetering ten opzichte van het vorig werk (waar we toen vriendelijk voor gepast hebben). Zeer propere douches, ijskasten ter beschikking, gratis wasmashine en vooral heel fijne collega's! In totaal waren we met een 15-tal plukkers, verschillende nationaliteiten en boeiende persoonlijkheden. Ook de bazen vielen mee, hoewel ze toch wel streng waren. We zijn een keer op het matje geroepen omdat we om 23u30 (!) waren thuis gekomen en onze autodeuren hadden 'dichtgeslagen'. Onze buurvrouw was hier blijkbaar wakker van geworden en heeft iets laten vallen tegen de baas. Het resultaat was een preek van 15 minuten met uitspraken zoals 'ik hoop dat het de moeite was om zo laat thuis te komen' en 'als er iemand geeuwt deze middag dan word je ontslagen'. We waren helemaal niet moe nochtans maar voelden ons op slag weer 16 jaar... Hij heeft het wel een beetje goed gemaakt door die avond iedereen te trakteren op een gratis etentje op café omdat het seizoen afgelopen was en bijna iedereen de dag erna vertrok. Hoewel hij om 21u30 (!!) iedereen vriendelijk verzocht te gaan slapen en hij bleef wachten tot iedereen in een auto zat en naar de camping reed. Toch een beetje raar als je 26 jaar bent...:-).

Uiteindelijk hebben we hier van 6 tot en met 23 december gewerkt en gewoond en we hebben het er toch wel zeer goed gehad!

Zondag 23 december zijn we dan met de auto naar de carwash gereden (dat was nodig voor het zand op de auto en binnenin was er toch bijna een halve boom in terug te vinden), hebben we ons tentje afgebroken en zijn we vertrokken naar Melbourne. Een dikke 600 kilometer, maar we zijn er vlot geraakt en hebben onze hostel goed gevonden, met dank aan de gps uiteraard :-). De hostel was meer dan behoorlijk, zeer proper, grote badkamers en een, voor een hostel, uitgebreid ontbijt. In Melbourne hebben we ook Loïc terug gezien, een goede vriend van Liesbeth die op wereldreis is. Met hem hebben we dan ook kerst gevierd. We zijn naar het strand gegaan en zijn 's avonds iets gaan eten. Best gezellig en meer moest het ook niet zijn, aangezien we niet echt in de sfeer zitten. Hier zal het warme weer ook wel iets mee te maken hebben. Na kerstmis, 26 december om precies te zijn, hebben we besloten om samen een tripje te doen naar Mornington Peninsula, een uurtje rijden ten zuiden van Melbourne. Om de kosten wat te drukken hebben we ook weer ons tentje bovengehaald en in een caravan park gezet. Het waren drie toffe dagen vol met mooie natuur, rust en een leuk samenzijn.

29 december zijn we dan weer terug naar Melbourne gereden en hebben ons geïnstalleerd in een nieuwe hostel. Onze tweepersoonskamer is enorm groot, zeer proper weer en ontbijt met pannenkoeken. Niet slecht dus! Het idee was uiteraard om oudjaar in Melbourne te vieren en dat was achteraf gezien zeker geen slecht plan! We zijn naar YoYo, een collega-plukster, gegaan die een huis deelt met andere backpackers. Ook weer leuke mensen en na het "aperitief" zijn we met de hele bende (een man of 15) naar een dichtbijzijnd parkje gewandeld. Hier was een dj aan het spelen met veel dansend volk rondom hem. Heel leuke sfeer en hoewel we weinig vuurwerk gezien hebben, was de avond zeker geslaagd. Het feit dat we er niets van aantrokken dat Melbourne een alcoholverbod heeft op straat, zal er ook wel iets mee te maken hebben ;-). Melbourne zelf is een hele leuke stad, één van de mooiste ook die we allebei al gezien hebben. Veel groen, heel gezellige straten, mooie gebouwen en altijd wel iets te beleven. Een sfeer die we in Sydney wat misten, dus voor ons meer dan de moeite waard.

Morgen, 3 januari, laten we Melbourne met spijt in het hart achter ons en rijden we naar Phillip Island. Het is de bedoeling om hier pinguïns, zeehonden en koala's in het wild te zien en mooie wandelingen te maken.  Den toerist uithangen zeg maar :-). Hier blijven we tot zondag 6 januari in ons tentje op alweer een caravan park. 

De bedoeling was om na Phillip Island ofwel Tasmanië ofwel The Great Ocean Road te doen. Het is echter zo dat het hier hoogseizoen is op dit moment en alles zit ofwel vol of is echt heel duur. Om een idee te geven: Een tentje opzetten in een caravan park in het laagseizoen kost 20-25euro per nacht voor twee personen. In het hoogseizoen kan dit oplopen tot 60-85euro. Wel een verschil dus. Ook de ferry naar Tasmanië is een dure grap deze maand, dus we hebben besloten om het anders te doen. Na Phillip Island rijden we naar een stadje in het noorden van de staat Victoria en gaan we, jawel, kersen plukken! Of toch proberen, want de jobs liggen ook hier niet echt voor het grijpen. Ideaal zou zijn dat we een week of drie wat kunnen plukken/inpakken, waardoor we nog een extra centje hebben en verder kunnen reizen in het laagseizoen, dat in februari begint. 

Voila, jullie zijn weer volledig op de hoogte. Onze excuses dat het soms lang duurt voor we nog eens iets op de blog zetten. Op campings is er nooit internet, dus dan het moeilijk om de blog bij te houden. Via facebook is het makkelijker omdat we dit via onze gsm kunnen doen.

Ook de foto's zijn weer helemaal up to date, nog steeds op http://picasaweb.google.com/annelies.aertgeerts . 

Vele groetjes en tot binnenkort!

Annelies en Liesbeth

The Blue Mountains en Young

Dag allemaal,

Eindelijk hebben we nog eens internet ter beschikking om jullie een update te geven van onze avonturen!

Zoals gezegd zijn we zaterdag 17 november onze auto gaan ophalen en zijn we naar Katoomba in The Blue Mountains gereden. Het links rijden ging best vlot buiten een paar 'aah wat naar rechts' en 'oeh dat was nipt' uitspraken van Liesbeth. Een beetje wennen dus.. Eenmaal veilig en wel aangekomen, hebben we ons geïnstalleerd in een gezellige, op voorhand geboekte hostel: No14 in Lovell Street. De gastvrouw was zeer vriendelijk en heeft ons, met twee hondjes in haar kielzog, naar een propere en gezellige tweepersoonskamer gebracht.

De dag daarop zijn we direct in onze wandelschoenen gesprongen en hebben we een eerste wandeling gedaan in Katoomba zelf. Hoogtepunt van deze wandeling waren The Three Sisters. Een rotsformatie bestaande uit, jawel, drie exemplaren. Mooi, maar het uitkijkpunt was heel toeristisch en we werden bijna vertrappeld door een horde Chinezen. De volgende wandeling op dinsdag was in Blackheath, een naburig dorpje. Het weer was nog niet optimaal, maar dat was voor deze wandeling, de Grand Canyon genaamd, was dat niet echt nodig. Geen spectaculaire uitzichten, maar wel een een mooi pad door een dal. Lees: veel dalen, maar vooral ook veel, heel veel klimmen. We moeten niet uitleggen dat we die nach dan ook goed geslapen hebben. 

Het originele plan was om tot dinsdag in onze hostel in Katoomba te blijven om dan werk te zoeken in Young. Maar we voelden ons zo goed in de hostel dat we tot donderdagochtend gebleven zijn. Propere kamer en douches, heel behulpzame staff en leuke mensen, die we hopelijk terug gaan zien in Melbourne. Op woensdag zijn we dan naar een andere naburig dorpje Wentworth Falls gegaan en hebben we daar een wandeling langs een klif gedaan. Helblauwe hemel, 30 graden, mooie uitzichten, leuke wandelpaden, papegaaien en andere dieren, maar vooral ook een hele hoop watervallen. Moeilijk om te beschrijven, maar de foto's zullen wel voor zich spreken. Deze laatste was dan ook de mooiste van de drie.

Maar helaas komt er aan alle mooie liedjes en wandelingen een eind en zijn we donderdag 22 november met pijn in het hart vertrokken naar Young. Dit dorpje, op 3,5u rijden van Sydney, is vooral bekend om zijn kersen. The Cherry Capital of Australia, zoals ze zeggen hier. Het was dan ook de bedoeling om hier wat werk in het kersenplukken te vinden. Makkelijker gezegd dan gedaan, want we waren duidelijk niet alleen met dit gedacht. We hebben ons geïnstalleerd met onze tent, die we samen met andere noodzakelijke kampeerspullen hadden gekocht in The Blue Mountains, in het Young Tourist Caravan Park. Een goede uitgeruste camping met propere douches en een keukentje.

We zijn meteen naar Verto - Harvest Labour Office gegaan. Dit is een soort van interimkantoor, hoofdzakelijk voor fruitpluk in Young en Orange (een andere dorpje wat verderop). Zij hadden niet meteen werk, vooral ook omdat het weer niet echt optimaal was en is voor de kersen dit jaar. Na wat wachten, hebben we maandag 26 november dan toch iemand gevonden die kersenplukkers nodig had. Wel maar voor 4 dagen, maar dat was beter dan niets en een goed begin. De eerste twee dagen waren gelukkig nog wat bewolkt en viel het best mee van temperatuur. We begonnen rond 8u tot ongeveer 17u. We hadden gedacht da het plukken redelijk zwaar ging zijn, maar het was goed te doen. Enkel Annelies haar hooikoorts bereikte een serieuse piek en was het duidelijk dat lange mouwen een must is als je allergisch bent voor...bomen. Gezwollen armen die vol uitslag staan is dan het resultaat na een dag plukken. Gelukkig was dit veel beter als er geplukt werd met lange mouwen. 

Dinsdag werd het rond 16u plots wel heel donker en is er een onweer losgebarsten. We hebben alles laten vallen en zijn naar onze auto gespurt. Helemaal natgeregend zijn we, voorzichtig en in slalom tussen de afgerukte takken op de weg, naar de camping gereden. Onze tent stond er gelukkig nog, maar was toch wel wat beschadigd. Het lint rond de pinnen in de grond was afgescheurd en een deel van het zeil was daardoor losgekomen. Resultaat: een serieuse plas water in de tent en onze matras en een aantal kleren nat. Gelukkig hadden we alle waardevolle spullen in de auto bewaard en viel de schade dus nog mee. Nadat we de lintjes terug hadden vastgenaaid en we onze matras te drogen hebben gelegd, waren we gelukkig toch nog op tijd klaar voor de nacht. De dagen daarna zijn we om 6u 's morgens beginnen werken zodat we tegen 13u - 14u konden stoppen. Dit was nodig, want het kwik klom op tot 38 graden in de namiddag. 

Donderdag was het werk gedaan bij de eerste kersenboer. Dus zijn we vrijdag meteen op zoek gegaan naar nieuw werk. We hebben een aantal boomgaarden gereden om te vragen of ze plukkers zochten. De meesten hadden al genoeg volk in de dienst, dus vingen we bot. De laatste had echter de dag nadien terug volk nodig en we hebben ons telefoonnummer dan maar achtergelaten. De volgende ochtend belde hij ons om te zeggen dat we mochten beginnen en dit tot aan het einde van het seizoen. Een meevaller dus! Er was ook camping ter beschikking, maar nadat we daar eens zijn gaan kijken, hebben we toch besloten om op de camping te blijven waar we nu zitten. Iets duurder, maar veel properder, meer schaduw en ook een zwembad ter beschikking binnenkort! We zijn van plan om hier tot en met 21 december te werken en dan richting Melbourne te gaan.

Dat was het voor nu.. We zitten nogal in een boerengat en de camping heeft geen internet. Daarmee dat het wat langer duurde voor we nog eens iets op de blog konden zetten. We gaan ons best doen om het wat frequenter tedoen vanaf nu! 

De foto's staan nog steeds op http://picasaweb.google.com/annelies.aertgeerts . Het uploaden van de foto's gaat traag omwille van het slechte internet hier, dus we zullen de foto's er waarschijnlijk in stukjes moeten opzetten!

Vele groetjes!

Annelies en Liesbeth

De eerste week in Sydney en Mullimburra.

Hey iedereen,

De eerste week is voorbij gevlogen en het is hoog tijd om jullie nog eens een update te geven! Na onze korte rondleiding in Sydney, hebben we de eerste dagen vooral gebruikt om alle praktische zaken te regelen. Zo zijn we naar de bank gegaan om onze bankrekening te activeren, zijn we ons gaan registreren bij de mutualiteit en hebben we heel wat informatie gekregen rond reizen en werken in Australië. Geld overschrijven van België naar Australië is nog niet zo vanzelfsprekend maar na een noodzakelijke interventie van de papa van Annelies, is dat dan toch gelukt.

Verder zijn we op zoek gegaan naar een auto. Van de partnerorganisatie van WEP hadden we een aantal adressen gekregen van dealers waar we vrijdag (9/11) dan ook eens zijn langsgegaan. De eerste was veel te opdringerig, dus waren we al snel bij de tweede dealer terechtgekomen. Deze had een Ford Falcon in de aanbieding: bouwjaar 2002 en 105000km op de teller. Wat naar Australische normen héél weinig is. Ook belastingen voor een jaar, verzekering, reisbijstand en enkele gratis kampeerspullen waren in de prijs inbegrepen. Hoewel de prijs een stuk boven het budget was, hebben we voor degelijkheid en veiligheid gekozen en hem gekocht. We moeten er tenslotte een jaar mee rondrijden en daarna terug kunnen verkopen. Hiervoor zijn de weinige kilometers op de teller ook weer een groot voordeel. Aangezien ons geld nog ergens boven de oceaan hing in overschrijving en de auto nog een volledig werd nagekeken, gaan we hem nu zaterdag pas halen. 

In de hostel waren er, zoals eerder gezegd, wat problemen met de boeking en kregen we na een tweepersoonskamer een kamer met 10 man voorgeschoteld. Deze kamer was echt...een stal. Dat heb je dan als er 8 jongens slapen, vrees ik (sorry mannen). We zijn dan ook gaan klagen en hebben na heel wat gepuzzel een 8-persoonskamer gekregen. Niet veel beter dachten we, maar het viel echt heel goed mee. Veel meisjes deze keer, waardoor een stuk properder en allemaal best leuke mensen.

Na al dat geregel en dan de problemen met de hostel, keken we enorm uit naar het weekend. Vrijdag zijn we met Emma en haar huisgenoten Anthea en Brendan naar Mullimburra gegaan. Dit is een plaats op 4u rijden van Sydney, waar Emma haar ouders een huis hebben in een nationaal park vlakbij het strand. Onze eerste ervaring met de Australische natuur was indrukwekkend. Zo werden we zaterdagochtend bij het ontbijt al meteen vergezeld door twee kangoeroes in de tuin. Verder hebben we nog een hele reeks inheemse dieren gezien en gehoord zoals papegaaien, een soort stekelvarken, andere vogels en..slangen. Maar die laatste hebben we enkel gehoord. En we zijn dan ook zeer elegant gaan lopen. Dat alles, samen met een overheerlijke barbecue met vers gevangen vis en het leuke gezelschap, maakte het weekend meer dan geslaagd!

Nu zitten we in een hostel in Glebe, een wijk in Sydney, tot en met zaterdagochtend. Dan gaan we onze auto halen en rijden we (links weliswaar) richting Blue Mountains. Volgens de reisgids een prachtig en niet te missen staaltje natuur. Hopelijk wil het weer wat mee, want de voorspellingen zijn niet zo goed. Maar na een week van zon, 25 graden en staalblauwe hemel klagen we niet! Tot en met dinsdagochtend hebben we een hostel in de Blue Moutains en vanaf dan gaan we ons echt beginnen concentreren op werk zoeken. Waarschijnlijk trekken we richting Young (ten zuidwesten van Sydney) waar er deze tijd van het jaar kersen geplukt worden. Hopelijk kunnen we daar ergens aan de slag.

Tot zover de update van onze eerste week. De foto's kunnen voortaan bekeken worden op de volgende site: http://picasaweb.google.com/annelies.aertgeerts

Vele groetjes,

Annelies en Liesbeth

Hello Sydney!

Dag iedereen,

Na 32 uur reizen zijn we vanmorgen (vannacht voor jullie) goed en wel aangekomen in Sydney. We hebben er twee lange vluchten opzitten, één van 12u en één van 6,5u. Deze waren zeer comfortabel en ruim. Ook het eten was meer dan degelijk en de stewards uiterst sympathiek. Via het scherm in de stoel voor ons konden we de vlucht volgen door middel van een camera op de staart. Zo konden we het opstijgen en landen zien alsof we boven op het vliegtuig zaten. Goed voor de vliegangst, die dingen ;-). 
De douane in Melbourne was een eitje, geen problemen met de hoop hooikoortspillen en enkel een mini-beagle heeft eens aan onze zak gesnuffeld. 

In Sydney is Emma, een vriendin die we via Sisca en Peter kennen, ons komen ophalen en heeft ons naar de hostel gebracht. Best wel een aparte ervaring, links rijden. Iets waar we nog moeten aan wennen, al was het maar om de straat veilig over te steken. 
Bij de incheck waren er wat problemen om ons op eenzelfde kamer te leggen. De 6-persoonskamers waren allemaal volzet en werden we naar een 10-persoonskamer gestuurd. De best vriendelijke medewerkers hebben ons dan een tweepersoonskamer aangeboden voor vannacht ter compensatie. Leuk om wat op ons plooi te komen de eerste avond, vanaf morgen zal het iets drukker zijn.

Na een zeer welgekomen en verkwikkende douche, zijn we samen met Emma en een jongen uit Halle (die we hebben leren kennen op het vliegtuig) de toerist gaan uithangen. Uiteraard zijn we direct naar het Opera House gewandeld onder een helblauwe hemel en een 28 graden (ooh jawel :-)). Blijkbaar werd er vandaag een zeer bekende en geliefde paardenrace gelopen (The Melbourne Cup). Rond het Opera House was er dan ook een gezellige drukte en voor de gelegenheid waren er grote schermen opgezet. We vielen wat uit de toon, want de modale Australiër was voor de gelegenheid gekleed in kostuum of cocktailjurk met hoed.

Uiteindelijk kwam de onvermijdelijke jetlag opsteken en zijn we terug naar de hostel gegaan voor een powernap. Nu net een lekker slaatje gegeten en om onze eerste dag af te sluiten een koffie in de Starbucks (met free wifi ;-)).

Morgen krijgen we een informatiesessie van Ultimate Oz (de partnerorganisatie van Wep) en kunnen we de  praktische dingen doen zoals onze bankrekening activeren, Medicare afsluiten en info omtrent het kopen van een auto enz. inwinnen.

Nu een welverdiende nachtrust. We laten snel weer iets van ons horen!

Vele groetjes,
Annelies en Liesbeth