De oostkust en familiebezoek!

Hallo iedereen,

Er is weer vanalles gebeurd sinds ons vorig verslag, hoog tijd om jullie dus weer op de hoogte te brengen!

In ons vorig verslag vertelden we dat we nog enkele weken in Biloela zouden werken vooraleer we weer zouden gaan reizen. Wel, onze woorden waren nog niet koud toen het rustiger en rustiger werd op de boerderij. We waren namelijk up to date met het wieden van de koriander en het zou nog even duren voor het dille- en bieslookseizoen van start zou gaan. Onze boer, Trevor, had nog maar voor enkele uurtjes per week werk en was bijna letterlijk werk aan het uitvinden om ons op de boerderij te houden. Zo hadden we de eer en het genoegen om het onkruid in hun privé-tuin te wieden en was er zelfs op een bepaald moment sprake om de tractor te boenen. :-) Het zou nog een drietal weken duren eer we weer volle dagen zouden kunnen werken. Dus zijn wij aan het brainstormen geslagen en zo kwam het idee om weer even te gaan reizen. Waarom niet nu al de oostkust afreizen en dan terugkeren naar Biloela eens het weer drukker werd? We hadden ondertussen weer genoeg centjes gespaard om een aantal weken te gaan reizen. We hebben dit idee aan Trevor en Joy voorgelegd en zij waren hier erg voor te vinden. Zo moesten zij geen werkjes meer uitvinden en waren ze zeker dat ze genoeg werkkrachten hadden gedurende het ganse dille- en bieslookseizoen. Een win -win dus voor beide partijen! :-) 

Dus vertrokken wij eind juni weer naar het Noorden! Gedurende 2,5 weken hebben we de oostkust afgereden, van het ene mooie plekje naar het andere! Dit was het deel van Australië waar het we meeste naar uitkeken om te bezoeken en het was absoluut de moeite waard! Zo zijn we gaan duiken in het Great Barrier reef, hebben we de tropische regenwouden bezocht die uitkomen op het strand, zijn we onze vrienden in Towsnville weer gaan bezoeken en hebben we Brisbane, de derde grootste stad van Australië, bezocht. Enige kleine tegenslag was dat we de Pinkstereilanden niet hebben kunnen doen omdat Annelies toen ziek was... :-( Maar wat we vooral nooit zullen vergeten was onze duiktrip in het Reef! Prachtige koraal, vele verschillende soorten kleurrijke vissen (waaronder Nemo! :-)), een helder blauwe zee en vooral zwemmen langs een reuzeschildpad! Eén van de hoogtepunten van het afgelopen jaar!

Na 2,5 weken zijn we terug Biloela gereden om er weer even te gaan wieden. Deze keer hadden we echter zeer fijne vooruitzichten: Dries en Mieke (neef en schoonnicht van Annelies) zouden ons niet veel later komen bezoeken! Anderhalve week later was het dan zover, nog eens familie over de vloer! :-) Dries en Mieke zijn vrijdagavond op onze boerderij aangekomen.  Na een korte kennismaking met ons leven op de boerderij was het tijd om de voeten onder tafel te schuiven voor een Aussie - BBQ en hen voor te stellen aan iedereen. Het werd een super gezellige avond! De volgende ochtend hebben we besloten om af te zakken richting Hervey Bay, de uitvalsbasis van Fraser Island, op ongeveer 5u rijden van Biloela. Wij zijn ondertussen goed gewoon aan de Australische afstanden maar voor Dries en Mieke waren de afstanden toch ietwat surreëel :-).  Fraser Island is het grootste zandeiland in Australië (en misschien wel ter wereld) en is enkel toegankelijk met een 4x4. Dus zijn wij bij aankomst in Hervey Bay nog snel een 4x4 gaan huren voor de dag erna. De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan, de auto gaan ophalen en kregen nog we een briefing over rijden op het zand. Na een korte ferry - rit konden we dan aan het grote avontuur beginnen! Want rijden op zand is een groot avontuur. :-) Om een idee te geven: de snelheidsbeperking op het midden van het eiland was 30km/u maar hier kwamen we nog eens niet aan. Diepe putten, héél zachte grond, smalle paadjes maakten dat we goed door elkaar werden geschud en dat 'the lovely backseat ladies' (Mieke en Liesbeth :-)) een paar keer bijna tegen het plafond staken. Het is een beetje vergelijkbaar met rijden door sneeuw maar dan met veel putten en bulten. Eens we het eiland overgestoken waren, stond ons het strand te wachten... Dit was adembenemend mooi! Ongeveer 80km cruisen op het strand, voorbij gestoken worden door een vliegtuig dat naast ons landde en in de verte walvissen en haaien spotten, zorgden voor een onvergetelijke dag!

De volgende zijn we nog een beetje zuidelijker getrokken naar Tin Can Bay en Rainbow Beach waar we een lange strandwandeling hebben gemaakt en waar we dolfijnen zijn gaan spotten in de haven. Dit was echt iets of wat opgezet spel. De dolfijnen komen namelijk 's ochtends vroeg in de haven en worden hiervoor beloond met wat lekkers van de plaatselijke bevolking. Dus niet echt spotten in het wild maar wel fijn om eens te zien. Hierna was het echter tijd om weer afscheid te nemen van Dries en Mieke. Zij reden verder door naar het Zuiden en voor ons was het tijd om weer terug te keren naar onze kruidenboerderij :-(. Het heeft ons ontzettend veel deugd gedaan om mensen van het thuisfront te zien en deed ons nog meer zin krijgen om jullie allemaal terug te zien. We vielen dus een beetje in een zwart gat toen we terugreden naar het ons ondertussen zo vertrouwde Biloela...

Ondertussen zijn we hier weer een tweetal weken aan het werk en spijtig genoeg is het einde in zicht. We blijven hier aan het werk tot de eerste week van september. Onze auto staat sinds kort te koop en hopelijk vinden we binnenkort iemand die onze prachtige boeliet wenst over te kopen. Eens dit allemaal rond is, vliegen we dan van hieruit naar Sydney waar we nog wat administratie moeten regelen alvorens we doorvliegen naar NIEUW - ZEELAND! :-) Vorige zaterdag hebben we onze vliegtuigtickets naar NZ geboekt en we kunnen haast niet wachten! Daar gaan we een campervan huren voor 3 weken en zullen we de twee eilanden verkennen. Om vervolgens weer naar Sydney te vliegen zodat we twee dagen later kunnen vertrekken richting Thailand. En op 19 oktober is het dan zover, dan zit ons jaartje reizen erop :-(. Maar we kijken er ook heel erg naar uit om iedereen terug te zien en de draad van ons leventje in België weer op te pakken!!!

VVoila, zo zijn jullie weer even mee. De komende 3 weken staat er buiten werken niet veel spannends op het programma dus jullie zullen waarschijnlijk weer iets van ons horen eens we in Sydney zijn.

Heel veel liefs van ons beide,

De Liesjes

G'day everybody!

Met schaamrood op onze wangen verontschuldigen we ons dat het weer zo lang geduurd heeft... Maar om het goed te maken, zullen we jullie zeer uitgebreid op de hoogte brengen van de afgelopen 3 maanden! We hebben sinds ons laatste verslag ongeveer 13 000km afgelegd en zijn sinds kort weer aan het werk. Maar we beginnen bij het begin, daar waar ons vorig verslag eindigde (in de Grampians). 

Na de Grampians zijn we terug zuidwaards getrokken en hebben we de kust gevolgd richting Adelaide. Onderweg hebben we een stop gemaakt in Mount Gambier, dat gekend staat om zijn kristalblauw kratermeer, en in Coorong National Park, waar we pelikanen zijn gaan spotten. In ons vorig verslag vertelden we dat we Kangaroo Island zouden gaan bezoeken maar dit hebben we uiteindelijk niet gedaan. Onderweg hebben verschillende mensen dit ons afgeraden wegens niet zo spectaculair en vooral heel duur voor wat het is. De meeste bezienswaardigheden hadden we elders ook al gezien en daarom hebben we dus besloten om het niet te doen en rechtstreeks naar Adelaide te rijden. 

In Adelaide hebben we nieuwe banden en ruitenwissers op onze auto laten zetten zodat ons boeliet helemaal klaar was voor de grote trek door de outback. Op zich is er in Adelaide niet heel veel te zien. Het is te vergelijken met een provinciestad, een administratieve hoofdstad voor de staat South Australia met hier en daar een bezienswaardigheid. We zijn hier dan ook niet lang gebleven en zijn na enkele dagen naar de Barossa Valley gereden. Dit is één van de bekendste wijnstreken in Australië, in de wereld zelfs. De bekendste Australische wijnen komen van hier. We hebben er onder andere het wijnhuis van Jacobs Creek bezocht. Voor zij die al eens bij ons zijn komen bubbelen, dit is onze favoriete (schuim)wijn en het merk dat wij jullie meestal voorschotelen ;-)! Jacobs Creek is één van de enige wijnhuizen in de wereld dat een rode schuimwijn maakt. Wij hebben onze stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of we er van mochten proeven ( op een nuchtere maag weliswaar :-)) en deze was overheerlijk! Spijtig genoeg verkopen ze dit niet in België, Liesbeth zou anders veel minder Cola Light drinken! :-)

Vervolgens zijn we naar de Flinders Ranges getrokken, een nationaal park aan het begin van de outback. Zoals we steeds doen, gaan we bij aankomst langs het informatiecentrum om wat informatie over de bezienswaardigheden, wandelingen en kaarten te verzamelen. Meestal zijn de Australiërs heel voorzichtig in de beoordelingen van hun wandelingen en zijn zij die als moeilijk gemarkeerd zijn altijd zeer doenbaar. Dus trokken wij al gauw onze wandelschoenen aan en met de nodige portie zelfvertrouwen begonnen wij aan een 'moeilijke' wandeling. Maar deze keer waren ze niet zo voorzichtig in hun gradaties. De eerste 4km waren vlak en gingen zeer vlot maar dan... Een drietal kilometer puur rotsklimmen! :-( Na veel puffen, zuchten en vloeken zijn we dan na 3 uur toch op het uitkijkpunt geraakt en dit was het afzien zeker waard. Het uitzicht over de Flinders Ranges was ronduit prachtig! De volgende dagen hebben we de rest van de Ranges ontdekt en hebben we onze reis door de outback voorbereid.

Op paasmaandag was het dan zover, eindelijk zijn we aan de grote trek door de outback begonnen. De outback is één grote woestijn in het midden van Australië waar er maar één weg doorloopt, de Stuart Highway. Deze verbindt Adelaide en Darwin en is maar liefst 3500 km lang met 'a whole lot of nothing in between.' Het overgrote deel van de tijd zijn er enkel zand en rotsen te zien. De hoogtepunten van de outback liggen voornamelijk in het midden van de woestijn, 'The Red Centre' genaamd. Het is hier dat de zeer gekende Ayers Rock (Uluru) terug te vinden is. Ayers Rock is één van onze hoogtepunten tot nu toe! Het was absoluut magisch om de zon te zien ondergaan op deze mythische rots en om het van kleur te zien veranderen naarmate de zon onderging! Het was iets waar we al heel lang van droomden om te bezoeken en het was het wachten zeker waard! Verder hebben we hier Kings Canyon, Alice Springs en de MacDonnell Ranges bezocht. Eén voor één de moeite waard!

Zoals we al zeiden was het "a whole lot of nothing" in de outback. Om de 250 km was er een tankstation en tussen de dorpjes (enkele huizen en 1 straat) lag er al gauw 500km. Zien dat we voldoende eten meehadden, dat we voldoende benzine hadden en dat onze banden niet zouden springen van de hitte was al een groot avontuur op zich. Ook al was het steeds rechtdoor, het was toch opletten geblazen voor wilde dieren aan de kant van de weg. Zo werden werden we op onze trektocht vergezeld door adelaars, kangoeroes, wilde koeien, wilde paarden, dingo's, wilde ezels en zelfs dromedarissen!

Naarmate we opschoven naar het boven, was het duidelijk dat we de woestijn verlieten en het omruilden voor het tropische Noorden. Geen zand en rotsen meer maar weeldige bomen en struiken. Om één of andere reden vonden we dit veel aangenamer om door te rijden. Het tropische Noorden staat gekend voor zijn toeristische trekpleisters zoals Kakadu National Park en Darwin maar er zijn ook enkele kleinere nationale parken met prachtige watervallen terug te vinden. Maar wat was het hier warm! Het was vooral de luchtvochtigheid die ons hier de das om deed. Het was soms zo vochtig heet dat we in onze auto moesten gaan zitten met de airco aan om even te  bekomen. We hebben het tropische Noorden dan ook in een versneld tempo afgelegd om zo snel mogelijk aan de hitte te kunnen ontsnappen. 

Ondertussen waren we al 1.5 maand aan het reizen en vonden we het tijd om richting het Oosten te trekken. Om jullie een idee te geven, vanuit Darwin was het weer 2500km rijden tot aan de oostkust en hebben hier 5 dagen over gedaan. 1000 km zuidwaarts, dan links afslaan en dan weer 1500km rechtdoor. Niet echt boeiend maar deze rit zal ons toch voor altijd bijblijven. Het is namelijk op dit stuk dat we een heuglijk telefoontje kregen van het thuisfront: Tibo was geboren! We waren op dat moment ter hoogte van Mount Isa, een mijnstad in de outback van Queensland, en zijn hier een dagje langer blijven hangen zodat we zouden kunnen skypen met de familie op de materniteit. :-) We hadden in januari een doos met typisch Australische cadeautjes opgestuurd naar de ouders van Annelies met de vraag of zij dit konden overhandigen aan Greet en Jeroen bij het eerste bezoek aan de nieuwe aanwinst in de familie (waarvoor nogmaals bedankt, Hugo en Lieve;-))!  Via skype werd Tibo uitvoerig geshowd, werd onze "Ozzie box" afgegeven en opengemaakt en vloeiden er enkele traantjes langs beide kanten van het gesprek! :-) 

Op 27 april zijn we dan aangekomen in Towsnville en omdat onze centjes in de outback gebleven waren, zijn we direct gestart met de zoektocht naar werk. Dit liep echter niet zo vlot als de vorige keren. Omdat het niet voldoende geregend had in het natte seizoen waren de groenten en het fruit nog niet rijp, kon er nog niet geoogst worden en was er dus nog geen werk in de regio. We hebben onze zoektocht dan wat uitgebreid en kregen na een kleine drie weken een verlossend telefoontje. We mochten aan de slag als onkruidwieders op een organische kruidenboerderij! Klein detail: de boerderij was 1000km ten Zuiden van Towsnville. :-) Dus pakten we al gauw onze tent in en reden we in 2 dagen naar Biloela. Bij aankomst had onze boer een aangename verrassing in petto. Hij had een oude caravan beschikbaar waar we in mochten logeren als we wilden. Hier moesten we uiteraard niet lang over twijfelen! Aangezien het hier donker is om 18u, de winter voor de deur staat en na zes maanden in een tent vonden we het een héél fijn idee om licht, een ijskast en een verwarming te hebben! :-) De eerste dagen waren we zo gelukkig dat we constant tegen elkaar zeiden: "amaai, wat een luxe" en "we nemen licht en een ijskast toch niet meer als zo vanzelfsprekend". 

We zijn hier reeds vier weken aan het werk en hebben onze draai hier goed gevonden. We hebben 3 Ierse meisjes leren kennen met wie we heel goed overeen komen en ook met onze bazen en zijn familie kunnen we goed opschieten. Er zijn hier namelijk 3 huizen op de boerderij, één van onze baas Trevor en zijn vrouw Joy, één van zijn zoon Jamie en Belgische vrouw Edith en het derde huis is van Trevors zus Lynn en haar man Jock. Ze zijn allemaal actief op de boerderij (behalve Jock), een echt familiebedrijf dus. Elke woensdag wordt er 'humpday' gevierd. Humpday is eigenlijk gewoon vieren dat de week halfweg is en dat het weekend in het zicht is. "it only goes downhill from here" volgens Lynn. Er worden dan allemaal hapjes en drankjes voorzien en wij proberen telkens iets Belgisch/Europees mee te brengen. We gaan dit in België ook proberen in te voeren :-). 

Het werk valt ook heel goed mee. in het begin hadden we wat schrik voor onze rug maar aangezien we al zittend wieden, ondervinden we geen last aan onze rug. Wel waren onze poepjes heel stijf de eerste dagen maar deze ondertussen al goed ingesmeerd! :-) Buiten onkruid wieden tussen de koriander doen we ook nog andere boerderij-jobs zoals irrigatiebuizen van het korianderveld naar het tijm - of oreganoveld, de oogst voorbereiden en mee oogsten. We springen hier mee op de traktor alsof we nooit iets anders gedaan hebben! :-) Het plan is om hier te blijven tot midden juli en dan weer verder reizen. We rijden dan weer naar het Noorden, naar Cairns, en reizen dan via de kust naar Sydney. 

Voila, zo zijn jullie weer even mee.  De foto's zijn ook up to date en en zijn nog steeds terug te vinden op http://picasaweb.google.com/annelies.aertgeerts

Vele vele groetjes!

Cheers,

Annelies en Liesbeth

The Great Ocean Road en Grampians

Hallo allemaal!

Hoog tijd om nog eens iets op de blog te zetten!

De reden dat het weer even geduurd heeft is dat we de voorbije maand niet veel boeiends hebben meegemaakt. We hebben namelijk constant gewerkt. Normaal gingen we 1 maart stoppen met werken, maar we hebben nog een week op onze tanden gebeten omdat we toch een bepaald bedrag op onze rekening wilden zien staan :-). 

Vrijdag 8 maart was dan onze laatste werkdag. We hadden er zo lang naar uit gekeken en niets is beter dan het moment dat je je autosleutels neemt om te vertrekken. Het enige probleem was...dat de sleutels nergens te vinden waren. We hebben minstens een uur gezocht in de shed. Zelfs ingepakte dozen fruit hebben we terug open gedaan om te zien dat de sleutels daar niet in gevallen waren. Uiteindelijk hebben we wegenhulp gebeld en na lang wachten aan de telefoon, werd ons gezegd dat ze binnen het uur zouden arriveren. 10 minuten later zag onze collega dat de sleutels in de koffer van de auto lagen. Uiteraard hadden we daar al gekeken, maar ze zaten geblokkeerd tussen de koffer zelf en de kofferdeur. Enkel een stukje van de sleutel was nog te zien aan de binnenkant. We waren wel blij dat we ze gevonden hadden en ze niet nog ergens in een vergeten hoekje in de shed lagen. Na een halfuurtje was wegenhulp gearriveerd en een 10min later konden we eindelijk in onze auto stappen om naar de camping te rijden. 

Ondertussen was het 19u30 en hadden we met de meisjes van het werk om 19u afgesproken om nog ene te gaan drinken voor onze laatste dag. Met uiteindelijk anderhalf uur vertraging hebben we toch nog een leuke avond gehad en hebben we met spijt in ons hart afscheid genomen van iedereen.

De dag nadien, op zaterdag 9 maart, hebben we onze auto 's morgens afgezet aan de garage voor een check-up. Kwestie van zeker te zijn dat alles in orde is en ook voor onze buy-back garantie van de autodealer is dit noodzakelijk. Buiten een lekje hier en een lekje daar was alles relatief in orde :-). De garagist zei dat het typische Ford-mankementjes waren maar dat als we het in het oog houden, we er geen problemen mee zullen hebben. Enkel de twee achterbanden zijn aan vernieuwing toe binnen een paar 1000 kilometer. Maar we waren sowieso al van plan om nieuwe banden te laten steken voor we de outback gaan trotseren!

Die zaterdag hebben we ook nog wat laatste inkopen gedaan, zien dat we een voorraad noodles mee hebben bijvoorbeeld. Zeer belangrijk noodgeval-eten! Vooral als je weet dat je wat vaker op gratis campings in the middle of nowhere gaat overnachten en er niet bepaald supermarkten in de buurt zijn. Ook hebben we ons internet aangeschaft voor de ipad. Dit kostte wel wat geld, maar nooit eens iets kunnen opzoeken over campings of voor vliegtuigtickets is echt niet handig. Zeker niet als je weet dat de gratis/betalende wifi hier ofwel nergens te vinden is ofwel echt barslecht is en je daar ook niet op kan vertrouwen. Dus hopelijk wat meer verslagen op de blog en foto's de komende maanden! Ook skypen zal iets regelmatiger kunnen nu.

Zondagmorgen was het toch vreemd om te vertrekken uit het caravan park waar we 2 maanden verbleven hebben. We hadden een goed contact met de eigenaars (we waren eigenlijk een beetje de favorietjes ;-)) en het was gewoon over het algemeen een heel toffe camping. Maar niks aan te doen en uiteindelijk hadden we het wel gezien in Shepparton en waren we blij dat we er weg gingen.

Vanuit Shepparton zijn we dan nog even naar Melbourne gereden. We moesten er toch zo goed als passeren om naar de Great Ocean Road te gaan, dus waarom niet nog eens even stoppen :-). Sinds ons verblijf in Melbourne wisten we waar we onze auto het best goedkoop en veilig konden parkeren, welke gratis tram we moeten nemen en weten we over het algemeen ook onze weg in het centrum. Dus dan is even stoppen geen probleem natuurlijk.

Na onze korte citytrip zijn we naar Geelong gereden, het beginstadje van de Great Ocean Road. Hier hadden we via wikicamps (een app die zowat alle campings, zowel betalend als gratis, in Australië weergeeft) een showground gevonden om ons tentje op te zetten. Showgrounds zijn plaatsen waar een aantal keer per jaar een soort evenement gehouden wordt, bijvoorbeeld greyhoundraces. Buiten de evenementen is het mogelijk om er goedkoop te kamperen. Toiletten en (vaak) douches zijn voorzien. Hier hebben we dus een nachtje verbleven en de volgende ochtend konden we er eindelijk aan beginnen! We hadden hoge verwachtingen van de Great Ocean Road en na twee maanden werken hadden we echt nood aan terug een beetje reizen, waar we uiteindelijk toch voor zijn gekomen!

Vanuit Geelong zijn we naar Torquay gereden, dit is dé surfstad van Australië. Vele leuke winkeltjes dus waar we uiteraard moeilijk aan konden weerstaan. Ook Bells Beach hebben we bezocht, hier wordt elk jaar de belangrijkste surfwedstrijd van Australië gehouden.

Na Torquay zijn we richting Lorne gereden. Onderweg wel een aantal keer gestopt om kleine wandelingen te doen en van de uitzichten te genieten. Aangekomen in Lorne hebben we ons gewaagd aan een gratis bush-camping. Het viel goed mee en het had wel iets speciaal, zo in het midden van een nationaal park. Gelukkig waren we er wel niet alleen, vele anderen hadden hetzelfde gedacht! Ondertussen zetten we de nieuwe tent op in 10 minuten, dat is toch al 50 minuten minder dan de eerste keer ;-). Altijd handig als je vaak maar voor één nachtje blijft!

Lorne staat ook bekend om zijn watervallen (Erskine Falls voor degene die een googleke wil doen ;-)) en mooie uitzichten over de Great Ocean Road. Het stuk tussen Lorne en Apollo Bay is het mooiste van de hele weg. Hier kronkelt de Great Ocean Road echt langs de kustlijn en is het soms moeilijk om je ogen op de weg te houden. Gelukkig hebben ze vrij veel stopplaatsen voorzien om van de uitzichten te genieten. Echt indrukwekkend, al zal het mooie weer en de staalblauwe hemel er ook wel iets mee te maken hebben! :-)

De volgende stop was Kennett River. Op zich rien de knots te zien, maar toch een beetje bekend om zijn harige inwoners. De dirt road achter het plaatselijke caravan park, bracht ons tussen de eucalyptusbomen en koala's! Nu echt in het wild, de koala's die we gezien hebben op Phillip Island was toch nog een beetje vals gespeeld. We hebben er zeker een 20-tal gezien en waren best wel wat onder de indruk. 's Avonds hebben we ons tentje gezet in het Bimbipark, een caravan park midden in het Cape Otway National Park. Daar waren er nog meer koala's, in de boom naast ons tentje zaten er zeker 4. Bijzondere ervaring toch wel, als je tijdens het ontbijt koala's ziet klimmen in de bomen rondom jou.

By the way, er zitten hier twee kangoeroes voor onze neus op deze moment, mama kangoeroe met haar kleintje. Wilden we toch ff meedelen ;-).

Op dag 3 hebben we het zogenaamde hoogtepunt gedaan van de Great Ocean Road, The Twelve Apostles. Dit zijn een aantal rotsformaties in de zee die door erosie zijn afgescheurd van de kustlijn. Zeer indrukwekkend, maar toch wat te toeristisch. Veel mensen die de perfecte foto willen en daarbij niks rekening houden met andere mensen. We zijn dan ook vrij snel weer vertrokken. Een paar kilometer verder was er een andere lookout, de Loch Ard Gorge. Minder toeristisch en eigenlijk zelfs mooier dan The Twelve Apostles. Hier hebben we wel even rond gewandeld, al liet het weer ons een beetje in de steek in de late namiddag.

Na nog een aantal uitzichten, in de regen wat ook wel zijn charmes heeft, zijn we naar Warrnambool gereden, het einde van de Great Ocean Road. Hier hadden we op wikicamps een showground gevonden, maar bij aankomst bleek dat er die dag net iets te doen was. Daar ging onze slaapplek en moesten we op zoek naar een andere. Gelukkig zijn er wel een aantal caravan parks in Warrnambool, het probleem was dat het al vrij laat was (19u) en zowat alle recepties al gesloten waren. Uiteindelijk reden we naar het allerlaatste caravan park en als deze ook gesloten was, werd het een nachtje in de auto doorbrengen. Gelukkig waren ze open en hadden ze nog een plaatsje voor ons! 

De volgende dag zijn we naar Port Fairy gereden, een vissersdorpje iets voorbij Warrnambool. Een rustig en schilderachtig dorpje waar we wat rondgewandeld hebben. 

Na ons bezoek aan Port Fairy, zijn we richting Grampians gereden. Een Nationaal Park op 2 uurtjes rijden van Port Fairy. We hadden ondertussen al gebeld naar een caravan park daar om er zeker van te zijn dat we niet hetzelfde voor hadden als de avond ervoor. Zeker in zo'n park waar je best niet 's avonds rondrijdt omdat dan de kans dat je een kangoeroe of ander dier tegenkomt op de weg heel groot is en ongevallen vaak voorkomen. Plaats genoeg in het caravan park, dus we konden met een gerust hart vertrekken :-). Aangekomen stelden we vast da de eigenares uit Nederland komt. Na een working holiday (zoals wij nu doen) is ze naar Australië verhuisd voor een man. Leuk om nog eens Nederlands te praten en eigenlijk ook best gek want nu moesten we weer oppassen wat we zeiden. Je wordt het zo gewoon dat de mensen je niet verstaan dat je er soms maar wat uitkletst en niemand die er iets van merkt. Het leuke vooral was dat we korting kregen omdat we Nederlands praten. We wilden een unpowered site van 25 dollar per nacht en ze heeft ons een powered site (normaal 30 dollar per nacht) gegeven voor 22,5 dollar. Goeie deal vonden wij! :-) Ook leuk dat we elektriciteit hadden zodat we het fototoestel en de gsm makkelijk konden opladen in de tent.

We hadden voor 2 nachten geboekt en wilden verschillende wandelingen doen. Uiteindelijk is dat er de eerste twee dagen niet van gekomen. De eerste dag hadden we wat nood aan een rustdag na 2 maanden werken en de laatste week steeds te moeten opstaan om 8u omdat het vertrekuur op alle campings 10u is. Dag twee heeft het heel de dag geregend en toen we toch wilden vertrekken om te gaan wandelen, zeiden een paar mede-kampeerders dat iedereen terug kwam van de wandelingen omdat het te glad was en het gewoon te hard aan het regenen was om er van te kunnen genieten. Weer een dag op de camping dus, bij de open haard met een tas koffie want het was (en is) ook maar fris buiten (20°C is fris als je 2 maanden minimum 35°C hebt gehad :-)). We waren niet alleen rond de open haard, ook Belgen die we op de Great Ocean Road ook al een aantal keer waren tegengekomen zitten op deze camping. Leuk om wat verhalen en tips uit te wisselen.

De derde dag zijn we toch wat kunnen gaan wandelen al was het weer verre van ideaal. Redelijk fris en grijze wolken boven een mooi uitzicht is toch een beetje een domper. Ondertussen hadden we al twee nachten bijgeboekt, aangezien we het hier best leuk vinden op de camping en we het allemaal wat op ons gemak doen. Tijd genoeg he ;-). Met nog maar 20 dollar te moeten betalen voor de laatste nacht, was dat achteraf gezien geen slecht idee! 

Vandaag is het hier onze laatste dag en zo meteen vertrekken we voor de laatste wandeling hier. Nog steeds grijze wolken boven ons hoofd maar ze voorspellen geen regen...

Morgen (dinsdag 19 maart) vertrekken we dan richting Kangeroo Island. Hiervoor moeten we de ferry nemen en de auto kan mee! De ferry hebben we nog niet geboekt en moeten dat dus morgen doen bij het Visitor Information Centre in Cape Jervis, het dorpje waar de ferry vertrekt. Waarschijnlijk overnachten we dan nog op een camping in Cape Jervis en afhankelijk van de plaats op de ferry vertrekken we dan richting Kangaroo Island!

Voila, jullie hebben weer een idee waar we zitten! Ook de foto's van The Great Ocean Road staan al op de picasa-website (picasaweb.google.com/annelies.aertgeerts). Ook in het album Shepparton zijn er nog wat foto's bijgevoegd. Voor alle duidelijkheid: vaak zijn de foto's beter up to date dan de blog. Dus het kan dat er wel nieuwe foto's op picasa staan maar geen nieuw verhaal op de blog. Dit omdat het leuker is om een langer verhaal op de blog te zetten dan een klein tekstje van een aantal dagen. Maar de foto's uploaden duurt lang, daarmee dat we dat beter in stukjes doen! 

Dikke kus en knuffel.

Annelies en Liesbeth

Vervolg Shepparton en weetjes

Dag iedereen,

Niet verschieten, we zijn er al terug! We hebben ontdekt dat de McDonalds hier gratis wifi heeft. Zo kom je nog eens iets te weten na 4 weken in dat boerengat hier :-). 

Op het einde van ons vorig bericht waren we aan het wachten op nieuws of we nog wat konden blijven werken of niet. David heeft ons die donderdag gebeld om 11u45 om te zeggen dat hij ons om 12u30 verwachtte. Heel tof allemaal, maar ook goed op tijd. We waren nog in de supermarkt... Maar we waren op tijd en kregen te horen dat we nog een tijdje mochten blijven. Hij heeft er niet echt een termijn opgeplakt, maar we gaan er van uit dat het toch voor een aantal weken is. 

Nu hebben we al een aantal keer de vraag gehoord: "Jullie zijn precies de hele tijd aan het werken, wanneer gaan jullie reizen?". Awel he... In Young hebben we gewerkt omdat onze auto wat meer geld gekost heeft dan we oorspronkelijk voor ogen hadden. Dit omdat we bij een autodealer gekocht hebben en niet privé van een andere backpacker. Kwestie van een degelijke, veilige en deftig onderhouden auto te hebben.  En hier in Shepparton zijn we beginnen werken om het reizen tijdens het hoogseizoen (december-januari) te vermijden. Nu krijgen we de kans om langer dan gepland te werken en die moeten we grijpen. Jobs in packing sheds liggen niet voor het grijpen en worden goed betaald. Dus beter nu even tanden bijten dan snel terug een nieuwe job te moeten vinden.

Het plan is om tot en met 1 maart te werken (als we zo lang mogen blijven tenminste), dus nog een drie weken. Op die manier hebben we genoeg centjes verdiend om een lange tijd door te reizen en liefst zeker heel de outback door te komen tot we in het noorden zijn. Maar op ons gemak uiteraard :-). 

Dus de volgende 3 weken gaan er niet echt spannende dingen gebeuren. Om jullie wat een idee te geven: we werken van maandag tot vrijdag van 7u tot 17u (ongeveer). Onze camping ligt op een 20 minuten rijden van de shed. Dus we staan elke dag om 6u op. Dat pikt wel, maar we zijn zowat de laatsten die opstaan van de backpackers hier. Zij plukken allemaal en het is best om dan zo vroeg mogelijk te beginnen. Dus iedereen vertrekt hier om 6u, als wij opstaan dus.

Nu kunnen we ons voorstellen dat jullie zich afvragen hoe het hier is... En dan bedoelen we de simpele dingen, het gewone leven hier. Daarom een paar weetjes!

De zon komt hier op in het oosten, gaat via het noorden naar het westen waar ze ondergaat. De zuidkant is hier dus de koelere kant. Alle aardrijkskundige bollen onder ons zullen nu wel een 'duh'moment hebben,maar wij waren toch efkes in de war. Om 6u15 's morgens is het licht buiten, om 21u15 volledig donker. Het wordt hier heel snel donker. Vooral in Young viel dit hard op (geen idee waarom juist daar). Op een halfuur tijd gaat het van klaarlicht naar pikkedonker.

Alle 7 staten van Australië hebben een andere nummerplaat op de auto. Allemaal een ander kleurtje en ze hebben ook vaak een onderschrift op de plaat. Zoals: New South Wales - The First State, Victoria - The Place To Be (ook 'On The Move' en 'Garden State' komen voor), South Australia - The Festival State, Queensland - Sunshine State, Northern Territory - Outback Australia, West Australia - die zijn saai en hebben er geen, Tasmanië - The Natural State (of Explore The Possibilities).

Ook heel veel gepersonaliseerde nummerplaten komen voor. Zelfs de kleur en uitzicht van de nummerplaat kan gekozen worden. De nummerplaat volgt de auto, niet de eigenaar zoals bij ons in België.

Melbourne en Sydney, de twee bekendste steden, zijn best wel verschillend. En zo goed als iedereen is helemaal voor de ene stad en tegen de andere. Wij zijn grote fan van Melbourne en minder van Sydney, maar omgekeerd komt evenveel voor. Blijkbaar werd men het vroeger niet eens welke van de twee de hoofdstad zou worden en is er maar voor Canberra gekozen, deze stad ligt tussen Melbourne en Sydney.

Elk stadje heeft zijn eigen radiozender en deze is ook bijna het enige die deftig werkt. De reclame op deze zenders is dan ook volledig gericht op de plaatselijke winkels. Tussen de steden in is er vooral ruis op de radio en dan is een cd'ke handig (we hebben er dan ook een aantal gekocht :-)).

De winkels zijn hier laat open. Sommige supermarkten elke dag tot 22u. Op zondag is er hier ook meer open dan op zaterdag. De Aldi ziet er hier krak hetzelfde uit als in België.

Ook wat tegenstellingen qua prijs in de supermarkt. Kip is hier duur. Twee kippenfilets kosten hier al gauw 10 dollar. Lam daarentegen is goedkoop, zowat het goedkoopste stuk vlees in de koeltoog. 

Cola en kaas zijn ook heel duur. Charcuterie kennen ze hier niet zoals bij ons. Juist wat salami en hesp is er te vinden, meer niet. Tonijn wordt hier heel veel gegeten. Kleine blikjes met verschillende smaken vind je hier overal.

Australië is op zich een duur land, maar ze verdienden hier wel veel meer dan bij ons. Een sociaal werker hier verdiend dubbel zoveel als een sociaal werker in België. De lonen worden hier wekelijks of om de twee weken uitbetaald.

Dan de beestjes! Vele beestjes uiteraard, maar niet allemaal even tof. Grote insecten vallen vooral op. Vliegen van 5cm lang, mieren van 1,5cm en gisteren een harige spin van 5cm (wat op zich nog niet zo groot is hier). Ook kevers ter grote van een meikever komen best wel vaak voor als je in de bomen zit tijdens het kersen plukken. Goudkleurige en heel blinkende kevers van een cm of 3 zaten geregeld in onze bak of op onze t-shirt.

En uiteraard, de papegaaien. Het zit hier vol. Op onze camping alleen al zitten er zeker een stuk of 25. Rond 6u 's morgens zetten die hun keel open en rond 20u30 's avonds komen ze allemaal in groep terug naar hun favoriete boom. Het zal raar zijn om terug saaie merels en mussen in de tuin te zien als we terug in België zijn!

Qua verkeer is het hier vrij vergelijkbaar met België. Uiteraard rijden ze hier links en is er minder volk op de baan, maar de Australiërs zijn vriendelijke chauffeurs.

Sommige regels zijn wel anders. Je mag hier langs links voorbijsteken (je rijdt hier links en normaal steek je rechts voorbij). Liefst niet natuurlijk, maar het is niet verboden. Op een rond punt moet je pinken vòòr je het rondpunt op komt. Dus moet je naar rechts (als je links uiteraard het rond punt op rijdt) dan moet je dat aangeven voor je er op komt. Wil je rechtdoor, moet je niets doen.

De normale manier om hier 'hallo' te zeggen, bijvoorbeeld een kassierster in de supermarkt, is 'Hi, how are you?'. Uw eerste reactie als ingetogen Belg is dan: dat zijn uw zaken niet. :-) En het is wel de bedoeling dat je er op antwoordt met 'good, and you?' Of 'good, yourself?'. Na drie maanden zijn we het nog niet gewoon. 

Er zijn hier heel veel sterren aan de hemel. Uiteraard evenveel als in België, maar hier zie je ze tenminste, omdat er geen lichtvervuiling is en er ook veel minder wolken zijn. Soms zie je zelfs een witte waas van sterren, wat melkweg-achtig. De grote en kleine beer hebben hier veel kindjes!

Het zit hier vol met Fransen. Duitsers zijn er ook genoeg, maar de Fransen zijn echt een plaag. Redelijk letterlijk te nemen, want ze hebben hier absoluut geen goede reputatie. Als je tegen een Australiër 'French' zegt, dan trekt hij al een vies gezicht. Stelen, onbeleefd, vuil en dronken, zo zijn ze allemaal volgens de Australiërs. We moeten toegeven dat het vaak wel zo is...

En als laatste, waar iedereen waarschijnlijk zit op te wachten: Hoe loopt het water hier weg in de gootsteen? Ik ben het net ff gaan checken in de badkamer en het is tegenwijzersin. Geen flauw idee hoe het in België loopt, dus gelieve dat ff te gaan checken en het ons te laten weten! Ik dank u :-). 

Voila, dat weten jullie ook weeral. Moesten er nog vragen zijn, shoot ;-).

Tot de volgende!

Annelies en Liesbeth

Phillip Island en Shepparton

Hallo allemaal,

We hebben nog eens een uurtje internet ter beschikking, dus hoog tijd om jullie weer wat nieuws te geven!

Zoals we zeiden in het vorig verslag zijn we na Melbourne, op 3 januari, naar Phillip Island vertrokken om koala's, zeehonden en pinguïns in het wild te kunnen zien. Onderweg zijn we nog even gestopt bij WEP in Melbourne. WEP is de vroegere werkgever van Liesbeth en zij bieden uitwisselingsprogramma's en dergelijke voor studenten aan. Ook wij zijn initieel via WEP vertrokken, zij hebben onze vlucht en eerste week verblijf geregeld. WEP, een Belgisch bedrijf, heeft dus ook een kantoor in Melbourne en aangezien we toch in de buurt waren en Liesbeth vaak heeft samengewerkt met dit kantoor, hebben we besloten eens een kijkje te gaan nemen. Hoewel ze enkel 2 mensen van WEP Melbourne echt ontmoet had, herkenden ze Liesbeth nog. We hebben dan ook een koffietje aangeboden gekregen (Nespresso, er sprong er dan ook eentje een gat in de lucht na 2 maanden oploskoffie ;-)) en wat bijgekletst. Er werd ons verteld dat Nikki, de persoon waar Liesbeth het meeste contact mee had via e-mail en telefoon, er niet meer werkte en nu een bed & breakfast heeft in...Shepparton. En laat dat nu net het stadje zijn waar we naartoe gingen om werk te zoeken. Hierover straks meer :-).

Phillip Island dus, een eilandje niet ver van het vaste land ten zuiden van Melbourne. Het eiland is niet zo groot en eens we de brug over waren, duurde het niet lang voor we ons caravan park gevonden hadden. Het was het enige caravan park dat nog plaats had (hoogseizoen) maar het viel best mee. Ons tentje stond vlak aan een grote vijver wat wel zijn charmes...maar ook veel vliegen had. Maar goed, we waren daar niet om op de camping te zitten uiteraard. De dag na aankomst zijn we het eiland wat gaan verkennen. Mooie stranden en natuur was het resultaat. Wel heel warm, zowat de warmste dag die we al gehad hebben, 45 graden met een hele warme wind. Niet echt aangenaam, maar we hebben 's avonds onze gedachten kunnen verzetten door naar de pinguïns te gaan kijken. Deze Dwergpinguïns, die enkel in Australië in het wild leven, komen hier elke avond uit de zee en waggelen over het strand naar hun nest in de duinen. Pure natuur, maar om de pinguïns te beschermen is er, begrijpelijk ook, wat ingegrepen om de toeristen in toom te houden en ervoor te zorgen dat de pinguïns zeker elke avond terugkomen. Ze hebben er dan ook een soort park van gemaakt. Best leerrijk met veel informatie en een tribune waar je de pinguïns goed kan zien zonder ze te storen of af te schrikken. Het enige nadeel was de prijs. 22 dollar om een stukje natuur te zien vonden we wel veel, maar we zijn blij dat we het gedaan hebben. Zelfs Liesbeth was wat ontroerd toen de mini pinguïns zo snel mogelijk over het strand waggelden om hun nestje te vinden. Via verhoogde houten bruggetjes, kon je ze ook nog een stuk op het vaste land volgen van redelijk dichtbij. Zeker de moeite waard!

De dag nadien was het tijd om koala's te spotten. Ze leven in het wild op dit eiland, maar alweer om ze te beschermen is er ook hier een soort park van gemaakt. Opnieuw veel leerrijke informatie en de houten, hoge wandelpaden brachten ons redelijk dicht bij de koala's. De dieren zitten niet opgesloten en gaan en slapen waar ze willen, maar ze worden goed in het oog gehouden. Dat maakt dat je natuurlijk wat geluk moet hebben om er eentje van heel dichtbij te kunnen zien, maar het was ons gegund. Mooie dieren en even knuffelbaar als op foto's. 

Later op de dag zijn we dan naar de Nobbies gegaan, de plaats op het eiland waar er zeehonden in het wild leven. Het was echter zo dat je ze vanaf de kust niet kon zien en een boottripje, zonder garantie dat je er wel degelijk ziet, kostte al gauw 80 dollar. Dus dat hebben we aan ons voorbij laten gaan.

Al bij al zijn we blij dat we Phillip Island gedaan hebben en best onder de indruk van de natuur. Als Belg heb je dan natuurlijk niet veel nodig om onder de indruk te zijn, maar toch.

Na drie dagen 'den toerist uithangen' was het tijd om het hoogseizoen aan ons voorbij te laten gaan en wat centjes te verdienen ondertussen. Op 6 januari zijn we vanuit Phillip Island dan ook naar Shepparton gereden, een stadje op 2 uur rijden ten noorden van Melbourne. Hier zijn er verschillende fruitboeren die normaal gezien rond deze tijd hun peren, appelen en steenvruchten geplukt willen zien. Uiteraard weten we dat niet zomaar vanbuiten, in Sydney hebben we een boekje gekregen waar in staat wanneer en waar er in heel Australië fruit kan geplukt worden. 

Bij aankomst in Shepparton hebben we, uiteraard, ons tentje in een caravan park gezet. Geen slecht idee, want de douches hier zijn de properste en beste die we al gehad hebben sinds we in Australië zijn. Ook de keuken is extreem proper en we kregen een schaduwrijk plekje voor onze tent.

Na aankomst zijn we meteen naar het Harvest Labour Office gegaan, een soort interimkantoor speciaal voor fruitplukkers. Een beetje zoals we ook in Young hadden. Hier hebben we ons geregistreerd en moesten we elke ochtend terugkomen om onze naam op te geven. Kwestie dat ze weten wie er effectief nog beschikbaar is en wie vertrokken is. Ze vertelden ons wel dat het fruit waarschijnlijk pas een week later rijp genoeg zou zijn om te plukken, dus we nog even moesten wachten op werk. De volgende dagen hebben we dan Shepparton wat verkend. Een klein stadje, wel groter dan Young, met toch wel veel backpackers aanwezig.

3 dagen na aankomst hebben we een job te pakken gekregen. Tijdens het kuieren langs en in de winkels op woensdag 9 januari, zijn we beginnen praten met de eigenaar van een winkel. Hij vroeg van welk land we kwamen en wat we in Shepparton deden. Toen we zeiden dat we werk zochten, zei hij dat hij een vriend had die een boomgaard heeft en nog een andere vriend die een grote packingshed heeft (om fruit in te pakken). Hij zei dat hij ze gerust eens wou opbellen om te vragen of ze werk hadden. Daar zeiden we natuurlijk niet nee tegen en gelukkig maar. De ene vriend met de boomgaard had geen werk omdat het fruit nog niet rijp genoeg was om te plukken, de andere vriend met de shed daarentegen wel. Hij zei dat hij vanaf maandag (14 januari) wel twee extra mensen kon gebruiken. We moesten ervoor wel nog eens langskomen. Wij natuurlijk direct in onze auto gesprongen en naar de shed gereden. Een kleine 20 minuten rijden en we kwamen aan een gigantische shed. De eigenaar David was best sympathiek en zei dat hij vanaf maandag werk had, maar wel maar voor 10 dagen. Ideaal!

Tussen die woensdag en maandag hadden we dan nog wat tijd om te relaxen. Liesbeth heeft haar vroegere collega Nikki, met de bed en breakfast in Shepparton, opgebeld om eens af te spreken. Ze heeft ons meteen uitgenodigd op haar domein en mochten een nacht blijven slapen. Het is wel zo dat Nikki en haar man veganisten zijn en ook de bed en breakfast (bed&broccoli genaamd) ook voor veganisten is. We waren best wel benieuwd en keken er naar uit om te ervaren hoe veganisten leven. Haar domein was in the middle of nowhere, gigantisch groot en vol leven. 2 honden, 3 koeien, 27 kippen, 5 hanen, 2 volwassen pauwen, 4 jonge pauwen en een papegaai, dat was zowat de populatie. Resultaat: Annelies in haar nopjes en Liesbeth...eerder afwachtend :-).

Nikki en haar man waren (en zijn uiteraard) heel fijne mensen en hebben ons serieus in de watten gelegd. Uiteindelijk zijn we tot zondag mogen blijven. We kregen een tweepersoonskamer, een eigen badkamer en heerlijke (veganistische) maaltijden. Zoals 99% van alle vleeseters dachten wij dat veganisten enkel sla eten. Niet dus. We kregen niets minder dan lasagne, stoof'vlees' met puree, pizza en heerlijke desserts voorgeschoteld. Echt wel lekker allemaal. Hoewel we wat vals gespeeld hebben, want tijdens de middag zijn we steeds in de stad gaan eten met twee en dan niet bepaald veganistisch :-). We zijn zondag terug naar ons caravan park vertrokken na 3 heel leuke dagen, een ervaring rijker en Liesbeth die weer wat meer een dierenvriend is.

Maandag 14 januari was het gedaan met het schoon leven en werden we om 7u30 in de shed van David verwacht. Onze eerste indruk was: groot, nee heel groot en...veel chinezen. Blijkbaar werkt David vaak samen met contracters. Contracters brengen werknemers aan, bieden ze ook onderdak en verdienen daar een procentje op. Blijkbaar zoeken veel aziatische meisjes via een contracter werk. Zeker een 15-tal, die dan ook worden gebracht en opgehaald door de contracter. Een beetje louche allemaal vonden wij, maar bon. Uiteindelijk waren het stuk voor stuk hele leuke meisjes en de permanente werknemers waren ook meer dan ok.

Onze eerste dag was direct een succes. Om 12u 's nachts zijn we terug naar de camping gereden. Best vermoeiend, maar we hadden al een goed zakcentje verdiend. De dagen daarna zijn we ook om de dag tot 's avonds laat gebleven. We hebben peren, appels, nectarines, pruimen en perziken ingepakt. Bandwerk, dus vrij eentonig, maar toch al iets afwisselender dan bij de kersen en de sfeer was ook veel relaxter. We kregen ook steeds avondeten als we tot laat werkten. We zijn wel op ons caravan park gebleven waar we al van in het begin zaten. David had ook wat kamers in de aanbieding, maar de properheid liet daar weer serieus te wensen over.

Nu zijn we woensdag 30 januari en hebben we gewerkt tot vrijdag 26 januari. De peren die we elke avond moesten inpakken en dus de reden waren waarom hij extra mensen nodig had en het zo'n lange dagen waren, zijn allemaal ingepakt. Nu moet hij even zien hoe het deze week verloopt. Zijn apparatuur is allemaal splinternieuw en omdat hij sommige soorten fruit nog niet heeft ingepakt, weet hij ook nog niet hoeveel mensen hij zal nodig hebben. De afspraak is dat hij ons morgen (donderdag) opbelt (of wij bellen hem) en dan zal hij weten te zeggen of hij ons nog kan gebruiken. We hopen er toch wel op, hoewel we het nu wel gezien hebben in Shepparton, maar het is een unieke kans om nog wat extra centjes te verdienen om nog langer door te kunnen reizen hierna zonder opnieuw werk te moeten zoeken. Dus nog een week of 2-3 extra zou mooi zijn.

Is dat niet het geval, dan reizen we verder. The Great Ocean Road, Grampians National Park, Kangooroo Island en Adelaide zijn het volgende op ons lijstje.

Dus nog tot donderdag afwachten!

Hopelijk zijn jullie nog niet helemaal ingesneeuwd. Best gek om foto's te zien op nieuwssites van dichtgesneeuwde wegen thuis, terwijl wij hier oplossingen moeten zoeken om de hitte uit onze auto te houden. We proberen wat zon op te sturen, maar het is ver he...:-).

Vele groetjes en tot de volgende update!

Annelies en Liesbeth

Young en Melbourne

Dag iedereen,

Eerst en vooral willen we jullie het allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Dat 2013 een aaneenschakeling mag worden van warme, leuke en liefdevolle momenten. Persoonlijk kijken wij heel erg uit naar wat ons avontuur ons nog zal brengen en vooral naar de geboorte van een neefje of een nichtje! 2013 is ook het jaar waarin wij terugkeren maar daar denken we nu bijlange nog niet aan ;-).

We hebben weer wat avonturen meegemaakt sinds onze vorige update. Kort nadat we ons laatste bericht online hadden gezet, kregen we een job aangeboden via het interimkantoor. Naast het plukken van kersen mochten we ze hier ook inpakken. Een zeer interessant voorstel waar we niet lang moesten over nadenken! We werden tijdens het inpakken namelijk per uur betaald en ook was het zeer gunstig voor Annelies haar hooikoorts. Al snel ondervonden we dat het inpakken aan de band veel vermoeiender was dan het plukken... Licht voorover gebogen staan en met het hoofd omlaag, 8u aan een stuk was zeer belastend voor rug en nek maar we hebben het overleefd :-). Ook de camping op de boerderij was een verbetering ten opzichte van het vorig werk (waar we toen vriendelijk voor gepast hebben). Zeer propere douches, ijskasten ter beschikking, gratis wasmashine en vooral heel fijne collega's! In totaal waren we met een 15-tal plukkers, verschillende nationaliteiten en boeiende persoonlijkheden. Ook de bazen vielen mee, hoewel ze toch wel streng waren. We zijn een keer op het matje geroepen omdat we om 23u30 (!) waren thuis gekomen en onze autodeuren hadden 'dichtgeslagen'. Onze buurvrouw was hier blijkbaar wakker van geworden en heeft iets laten vallen tegen de baas. Het resultaat was een preek van 15 minuten met uitspraken zoals 'ik hoop dat het de moeite was om zo laat thuis te komen' en 'als er iemand geeuwt deze middag dan word je ontslagen'. We waren helemaal niet moe nochtans maar voelden ons op slag weer 16 jaar... Hij heeft het wel een beetje goed gemaakt door die avond iedereen te trakteren op een gratis etentje op café omdat het seizoen afgelopen was en bijna iedereen de dag erna vertrok. Hoewel hij om 21u30 (!!) iedereen vriendelijk verzocht te gaan slapen en hij bleef wachten tot iedereen in een auto zat en naar de camping reed. Toch een beetje raar als je 26 jaar bent...:-).

Uiteindelijk hebben we hier van 6 tot en met 23 december gewerkt en gewoond en we hebben het er toch wel zeer goed gehad!

Zondag 23 december zijn we dan met de auto naar de carwash gereden (dat was nodig voor het zand op de auto en binnenin was er toch bijna een halve boom in terug te vinden), hebben we ons tentje afgebroken en zijn we vertrokken naar Melbourne. Een dikke 600 kilometer, maar we zijn er vlot geraakt en hebben onze hostel goed gevonden, met dank aan de gps uiteraard :-). De hostel was meer dan behoorlijk, zeer proper, grote badkamers en een, voor een hostel, uitgebreid ontbijt. In Melbourne hebben we ook Loïc terug gezien, een goede vriend van Liesbeth die op wereldreis is. Met hem hebben we dan ook kerst gevierd. We zijn naar het strand gegaan en zijn 's avonds iets gaan eten. Best gezellig en meer moest het ook niet zijn, aangezien we niet echt in de sfeer zitten. Hier zal het warme weer ook wel iets mee te maken hebben. Na kerstmis, 26 december om precies te zijn, hebben we besloten om samen een tripje te doen naar Mornington Peninsula, een uurtje rijden ten zuiden van Melbourne. Om de kosten wat te drukken hebben we ook weer ons tentje bovengehaald en in een caravan park gezet. Het waren drie toffe dagen vol met mooie natuur, rust en een leuk samenzijn.

29 december zijn we dan weer terug naar Melbourne gereden en hebben ons geïnstalleerd in een nieuwe hostel. Onze tweepersoonskamer is enorm groot, zeer proper weer en ontbijt met pannenkoeken. Niet slecht dus! Het idee was uiteraard om oudjaar in Melbourne te vieren en dat was achteraf gezien zeker geen slecht plan! We zijn naar YoYo, een collega-plukster, gegaan die een huis deelt met andere backpackers. Ook weer leuke mensen en na het "aperitief" zijn we met de hele bende (een man of 15) naar een dichtbijzijnd parkje gewandeld. Hier was een dj aan het spelen met veel dansend volk rondom hem. Heel leuke sfeer en hoewel we weinig vuurwerk gezien hebben, was de avond zeker geslaagd. Het feit dat we er niets van aantrokken dat Melbourne een alcoholverbod heeft op straat, zal er ook wel iets mee te maken hebben ;-). Melbourne zelf is een hele leuke stad, één van de mooiste ook die we allebei al gezien hebben. Veel groen, heel gezellige straten, mooie gebouwen en altijd wel iets te beleven. Een sfeer die we in Sydney wat misten, dus voor ons meer dan de moeite waard.

Morgen, 3 januari, laten we Melbourne met spijt in het hart achter ons en rijden we naar Phillip Island. Het is de bedoeling om hier pinguïns, zeehonden en koala's in het wild te zien en mooie wandelingen te maken.  Den toerist uithangen zeg maar :-). Hier blijven we tot zondag 6 januari in ons tentje op alweer een caravan park. 

De bedoeling was om na Phillip Island ofwel Tasmanië ofwel The Great Ocean Road te doen. Het is echter zo dat het hier hoogseizoen is op dit moment en alles zit ofwel vol of is echt heel duur. Om een idee te geven: Een tentje opzetten in een caravan park in het laagseizoen kost 20-25euro per nacht voor twee personen. In het hoogseizoen kan dit oplopen tot 60-85euro. Wel een verschil dus. Ook de ferry naar Tasmanië is een dure grap deze maand, dus we hebben besloten om het anders te doen. Na Phillip Island rijden we naar een stadje in het noorden van de staat Victoria en gaan we, jawel, kersen plukken! Of toch proberen, want de jobs liggen ook hier niet echt voor het grijpen. Ideaal zou zijn dat we een week of drie wat kunnen plukken/inpakken, waardoor we nog een extra centje hebben en verder kunnen reizen in het laagseizoen, dat in februari begint. 

Voila, jullie zijn weer volledig op de hoogte. Onze excuses dat het soms lang duurt voor we nog eens iets op de blog zetten. Op campings is er nooit internet, dus dan het moeilijk om de blog bij te houden. Via facebook is het makkelijker omdat we dit via onze gsm kunnen doen.

Ook de foto's zijn weer helemaal up to date, nog steeds op http://picasaweb.google.com/annelies.aertgeerts . 

Vele groetjes en tot binnenkort!

Annelies en Liesbeth